Main Jasmijn

Jasmijn

0 / 0
How much do you like this book?
What’s the quality of the file?
Download the book for quality assessment
What’s the quality of the downloaded files?
Language:
english
File:
EPUB, 199 KB
Download (epub, 199 KB)
0 comments
 

To post a review, please sign in or sign up
You can write a book review and share your experiences. Other readers will always be interested in your opinion of the books you've read. Whether you've loved the book or not, if you give your honest and detailed thoughts then people will find new books that are right for them.
1

[NL] 2006 - Heisa in Venetie

Year:
2006
Language:
dutch
File:
EPUB, 180 KB
0 / 0
2

[NL] 2001 - Xandra

Year:
2001
Language:
dutch
File:
EPUB, 167 KB
0 / 0
In deze nieuwe reeks Nederlandse romans van uitgeverij J.H. Gottmer zijn inmiddels verschenen:

ELLA MOLEN Getrouwd met Portugal

ANGÉLIQUE DE NOOYER De geur van mandarijntjes

ROOS VERLINDEN Ja, duizendmaal ja Die tweede man Liefde op Texel Vrouwen voor de wind Eens een romance Vier vrouwen

ANITA VERKERK Rowena Xandra Myrthe Anita Verkerk

JasmijnVoor M-X,

omdat je zo'n mooie website hebt gemaakt

ISBN 90 257 3662 9 / NUR 343

© 2003 Uitgeverij J.H. Gottmer/H.J.W. Becht BV, Postbus 160,2060 Al) Bloemendaal (e-mailadres: post@gottmer.nl



Uitgeverij J.l I.Gottmer/ H.J.W. Becht BV is onderdeel van de Gottmer Uitgevers Groep BV Omslagillustratie: Marius Brouwer, Haarlem Zetwerk: PeterVerweyGrafische Produktiesbv,Zwanenburg Druk en afwerking: Bariet, Ruinen





Dag lezeressen en lezers!


Hebt u er ooit van gedroomd om een filmster te zijn? Steenrijk en beroemd? Om erbij te horen, bij dat intrigerende wereldje van glamour en roem?

Tja, het is niet alleen goud wat er blinkt. Jaloezie, afgunst, gebrek aan een privé-leven, ook dat hoort er allemaal bij.

Jasmijn van Hooghenduyn is een zondagskind. Ze huppelt door het leven en alles wat ze aanpakt, lukt haar vrijwel meteen. Ze is in de wolken met haar eerste echte rol in de bekende televisieserie ' umc '. Maar niet iedereen is blij met haar succes en boze krachten spannen samen om Jasmijn alles af te pakken: de man op wie ze heimelijk verliefd is, haar filmrol en zelfs haar leven.

Of ze dat lukt? Het antwoord ligt hier voor u. Ik hoop dat u van het lezen net zo geniet als ik van het schrijven.

Wilt u meer weten over mij en mijn boeken? Of wilt u me schrijven wat u van Jasmijn vindt? Alle informatie en mijn gastenboek zijn te vinden op mijn internetsite home.hccnet.nl/verkerk.2. U kunt mij ook een e-mailbericht sturen: anita_ver kerk@yah oo.com .

Ik wens u veel leesplezier met Jasmijn.

Anita





Proloog


'Dat is dan afgesproken,' zei de goedgebouwde, donkerblonde man zacht. Zijn hand bewoog over het bruin geïmpregneerde tafelblad in de richting van de di; kke, crèmekleurige enveloppe.

'Ze moet helemaal weg,' kwam het kordate antwoord van de overkant van de tafel. 'Het beste lijkt me... het veen. In een slootje.'

'Het veen,' herhaalde de man met een knikje. 'Oké.'

Hij was even stil en vervolgde: 'Maar hoor eens, uiteindelijk komen ze er toch wel achter.'

'Dat begrijp ik. Maarzo hebt u alle tijd om spoorloos te verdwijnen.' De stem kwam bijna niet boven het geroezemoes in de overvolle stationsrestauratie uit. Maar dat gaf niet. Hoe drukker, des te liever het hem was!

'Heel attent van u,' zei hij en zijn vingers kropen nog iets dichter naar de enveloppe toe.

'Het moet pijnloos gebeuren, meneer,' vulde de stem aan. 'En de kinderen mag niks overkomen. Absoluut niet!'

'Die kunt u maar beter uit logeren sturen,' raadde hij aan. Dat zou je altijd zien. Was de deal rond, begonnen ze te zeuren!

'Dat kan niet,' antwoordde de stem. 'Dan... dan moet het allemaal anders, daar is geen tijd meer voor. Het moet vanavond!'

' Wat u maar wilt,' antwoordde hij. Zijn vingers kregen eindelijk houvast op het gelige papier. Gretig trok hij het gevulde couvert naar zich toe, vouwde de achterflap omhoog en inspecteerde de inhoud.

Honderd gebruikte bankbiljetten in kleine coupures. En een huissleutel.

'Dat is oké,' zei hij. 'Ik geef een seintje als de pannen op het dak zitten.'

'Goed. Maar meteen als de klus geklaard is, hoor.'

Hij stond op. 'Afgesproken. Morgen wil ik de rest van mijn geld.'

Een knikje, gevolgd dooreen diepe zucht. 'Waar?'

Hij stak zijn hand op. 'Dat hoort u nog. Ciao.'

Denk om de kinderen.'

Hij snoof, draaide zich om en liep haastig de stationsrestauratie

Met een klap sloeg de deur achter hem dicht. Alea iacta est...





Hoofdstuk 1


Zuster Katja boog zich langzaam over het lege ziekenhuisbed. Het felle licht viel op de achterkant van haar hagelwitte, doorschijnende uniformjurk die weinigte raden overliet. Zuster Katja droeg een string, een zwarte string die haar perfect gevormde bilpartij alle ruimte gaf.

Katja duwde de slip van het laken geroutineerd onder het matras en helde nog wat verder voorover om ook de andere kant in te stoppen.

Achter haar zwaaide de deur geluidloos open en een knappe, donkerharige man stapte het zaaltje in. Hij zag er adembenemend uit in de witte doktersjas die zijn gespierde schouders maar amper bedekte. Een glanzende stethoscoop bungelde losjes op zijn borst. Er krulde een lachje om zijn lippen, dat hem een puur mannelijke uitstraling gaf.

Met grote stappen beende hij over de met grijs linoleum bedekte vloer en stak beide armen uit naar Katja, alsof hij op het punt stond haar te wurgen.

Katja voelde zijn warmte dwars door de dunne stof van haar jurk en heel even ging er een steek van verlangen door haar lichaam. Maar haar handen streken rustig een plooitje in de deken glad en haar gezicht verraadde niets van wat er zich in haar binnenste afspeelde. Tot zijn handen haar schouders raakten. Toen kromp ze in elkaar van schrik.

'Ik ben het,' zei zijn stem in haar oor. 'Ik ben het. Rens!'

Langzaam draaide ze haar hoofd naar hem om en terwijl ze dat deed, bewoog de rest van haar lichaam mee. Zo belandde ze regelrecht in zijn armen.

'Rens!' Het was niet meer dan een zucht, een kreun van verlangen.

Hij keek haar aan en zijn gezicht overbrugde de afstand tussen hen in één soepele beweging. Zonder nadenken opende ze haar mond. Maar zijn tong deed niet wat ze van hem vroeg. Inte- gendeel. Zijn lippen lieten de hare los en hij gebruikte die nu om speels over haar wang te strelen.

De vlammen sloegen haar uit. Hè, waarom moest dat nou? Straks dacht hij nog...

Plagend begon hij aan haar oorlelletje te knabbelen, maar intussen hoorde ze hem fluisteren: 'Niks geen getongzoen, Jas- mijntje. Dat mocht je willen.'

Ze trok haar hoofd terug en keek hem even diep in zijn heldere bruine ogen. Wat dacht hij wel niet? Dat alle vrouwen zomaar voor hem vielen? Nou, zij niet!

'Kus me,' fleemde ze, 'Rens, kus me. Alsjeblieft!'

Lag er spot in zijn blik? Dacht hij nou heus dat ze dit meende?

'Katja. Een kus is niet genoeg. Ik wil alles. Ik wil...'

Hij maakte zijn zin niet af, maar trok haar vol hartstocht tegen zich aan. Tegelijkertijd voelde ze iets hards tegen haar buik duwen.

Wat kregen we nou? Was hij opgewonden? Of had hij gewoon vergeten zijn mobieltje weg te leggen?

'Rens. Dit... Dit kan niet... Dit...'

Hij lachte. 'Het kan heel goed. Let jij maar op.'

Zijn handen gleden ongegeneerd over haar jurk en zochten hun weg naar beneden. Intussen drukte hij zijn mond weer vurig op die van haar. Dit keer gleed zijn tong over haar onderlip, zoekend, plagend, vragend.

Nou, dat kon hij vergeten. Ze was echt niet zo stom om 'm weer open te doen!

Hij bereikte de zoom van haar jurkje en trok het omhoog, zodat behalve haar string nu ook haar bijpassende kanten behaatje zichtbaar werd.

Ze streelde over zijn bruine krullen en gaf zachte kneepjes in zijn nek, terwijl zijn tong langzaam likkend naar beneden gleed. Over haar borsten, langs de gouden piercing in haar navel naar de zachte krulhaartjes die onbekommerd boven het bandje van haar string naar buiten sprongen.

Als hij nou maar niet te ver omlaag ging. Als hij zich nou maar een klein beetje in wilde houden! Anders kreeg zij zo weer een rood hoofd.

Maar dokter Rens ging onverdroten verder en gaf kusjes op het zwarte satijn. Ze kon er niks meer tegen doen. De passie sloeg in golven door haar heen en het kostte geen enkele moeite meer om opwinding te veinzen. Dit werd echt vervelend. Hij was gewoon een ongelofelijk lekker stuk. En het ergste was nog wel dat hij dat zelf zo goed wist.

Op dat moment klapte de deur open en een schelle stem riep: 'Wat krijgen we nou? Blijf van mijn man af!'

'Stop!' riep de floormanager.

Jasmijn ademde diep uit en schoof haar jurkje haastig naar beneden. Daarna trok ze de speld uit het stijve verpleegsterskapje en haar lange blonde haar golfde als een waterval over haar ranke schouders.

'Staat het er eindelijk op?' vroeg ze aan niemand in het bijzonder. Haar stem klonk hees.

'Kan volgens mij niet beter,' zei de spetter naast haar, terwijl hij de doktersjas van zijn lijf stroopte en de stethoscoop losjes op het bed mikte.

Zijn rode shirt en blauwe spijkerbroek gaven hem op slag een totaal andere uitstraling. Maar hij bleef een weergaloze hunk. Misschien was hij nu nog wel knapper.

Jasmijn onderdrukte een zucht. 'Da's mooi,' reageerde ze zo koeltjes mogelijk. 'Ik heb zin in tonic.'

'Damesdrankje,'was zijn korte commentaar.

Ze stak haar tong naar hem uit. 'Weet je wat ik zo leuk vind aan jou, Fabian de Groot?'

'Nou, Jasmijntje van Hooghenduyn?'

'Jij bent zo lekker complimenteus.'

'En jij kunt prachtig blozen,' zei hij met een ondeugende grijns.

Jasmijn voelde de volgende blos alweer omhoogkomen, maar ze hield zich groot. Ze plooide haar lippen tot een verleidelijk lachje en knipperde heftig met haar ogen, als een jong meisje dat verlegen de wereld in kijkt.

'Ik hen actrice, meneer,' kweelde ze met een hoog stemmetje. 'Ik krijg het zelfs warm van een schemerlampje als dat in mijn script staat. Trouwens...'

'Jasmijn! Jasmijn, er is telefoon voor je. Jezus.'

Haar zus? Waarom zou Isabella haar hier opbellen? Dat deed ze anders nooit. Als er maar niet... O natuurlijk. De afspraak om te komen oppassen. Compleet vergeten!

Jasmijn draafde het decor uit en rende naar de telefoon.

'Bella?' riep ze in de hoorn, nog voor haar zus een woord had kunnen zeggen. 'Ik kom er gelijk aan. Sorry, ik was het helemaal vergeten.'

'Alweer?' reageerde Isabella wat gelaten.'En ik heb je vanmorgen nog gebeld.'

'Ja, sorry. De opnames liepen uit. Ik ga gelijk weg. Geef me twintig minuten. Haal je het dan nog?'

'Ja, dat gaat wel lukken. Ik breng de kinderen wel vast naar bed. Doe jij maar voorzichtig.'

'Oké. Tot zo.'

Jasmijn gooide de hoorn op de haak en wilde zonder te kijken de set weer op rennen. Maar met een klap botste ze tegen een warm, sterk lichaam.

Alweer die Fabian!

'Jij boft datje hoofd aan je lijf vast zit, weet je dat?'grapte Fabian.'Anders zou je dat ook nog ergens laten liggen.'

'Wat gaat jou dat aan?' vroeg Jasmijn. 'Kun je trouwens even aan de kant? Ik heb haast.'

'Dat is duidelijk,'zei hij grinnikend. 'Ga je oppassen?'

'Ja. En laat me er nou langs! Ik moet heus weg.'

Jasmijn probeerde Fabian opzij te schuiven, maar haar ranke figuurtje was natuurlijk geen partij voor het getrainde mannenlichaam. Dat bleef als een rots in de branding staan, hoe hard zij ook duwde.

'Hè Fabian! Doe niet zo flauw. Ik moet echt weg.'

Zijn ogen boorden zich een paar tellen diep in die van haar en ze sloeg haar wimpers haastig neer.

'Dat werkt bij mij niet,' zei ze zo rustig mogelijk, maar ze hoorde zelf dat haar stem ineens erg schor klonk. En ze begon ook alweer te blozen. Wat was er toch met haar? Zo knap was hij nou ook weer niet.

'Dat werkt bij jou niet?' vroeg hij lachend.

'Ik heb een vriend hoor. Ik heb jou niet nodig.' Ze durfde hem weer aan te kijken.

'Jammer,' zei hij met alweer een lach in zijn stem.

Toen stapte hij eindelijk opzij. 'Nou, tot morgen dan maar weer, zuster Katja.'

'Tot morgen, dokter,' speelde ze het spel met hem mee en daarna liep ze haastig weg.

'Wat loop jij toch steeds met Fabian te slijmen?' hoorde Jasmijn ineens een vrouwenstem vragen. Ze hoefde zich niet om te draaien om te weten wie dat zei.

Ella ten Brugge.

De actrice die Fabians vrouw speelde in de ziekenhuissoap. Ze was niet alleen in de serie haar rivale, dacht Jasmijn wrang. Hoewel ze in het echte leven nog nooit achter dezelfde man hadden aangezeten. Wél achter dezelfde rol.

'Fabian is gewoon aan het dollen.' Al pratend trok Jasmijn haar tas van een haak en keek rond om uit te vinden waar ze nu haar jas weer had gelaten.'Die heeft weer zo'n bui.'

'Geloof je het zelf?' vroeg Ella, maar Jasmijn had geen tijd om nog verder te reageren. Ze ontdekte haar jas onder een stapel in- continentiematjes, die het hulpje van de setdresser daar had laten rondslingeren en schoot hem snel aan.

Met een vrolijk'Tot morgen allemaal!'spurtte zede studio uit en draafde op een holletje naar de parkeerplaats.

Een paar minuten later stapte Jasmijn in haar felgele Golf, zette haar tas op de stoel naast haar en zocht haar zakken af.

Geen sleutels.

Met een blik op haar tas probeerde ze te fluiten. Eigenlijk kon Jasmijn dat helemaal niet. In haar vroege jeugd had ze last gehad van een lelijk spleetje tussen haar tanden en hoewel dat intussen professioneel was weggewerkt, zat fluiten er nog steeds niet in. Maar ja... omdat ze haar sleutels altijd wel ergens kwijtraakte, was Isabella met zo'n speciale hanger aan komen zetten. En nou moest ze wel.

Na drie pogingen klonk er een gesmoord vrolijk deuntje van de stoel naast haar.

'Kip, ik heb je,' zei Jasmijn hardop en ze begon de inhoud van haar tasje door te spitten. Ze vond van alles. Verschillende kleurtjes oogschaduw, die ooit trendy waren geweest, maar die er nu vastgekoekt en vies uitzagen. Het zootje ongeregeld had zich vermengd met kleverige poederdonsjes, vergeten stukjes kauwgum, een platgedrukte lipstick, doosjes met gebarsten mascara, gebruikte tissues en tientallen rondslingerende tampons. Een uitgeknepen pakje sinaasappelsap lag onschuldig op de bodem.

Ja hoor! Bij die auditie van gisteren wilde ze even wat drinken, maar omdat ze onverwachts werd binnengeroepen, had ze het halfvolle pakje zonder nadenken gauw in haar tas gepropt. En nu was het leeg. Nou ja, straks maar opruimen dan. Ze moest nu heus gaan.

Ze viste de rammelende bos uit de troep en stak een plakkerige sleutel in het contact.

Niets. Nog geen kuchje.

Nou dat weer. Kwam dat door het vocht? Ze trok de sleutel terug, veegde ermee over haar jas, en ondernam een tweede poging. Weer niks. Wat nou? Uitstappen en hulp halen dan maar! Ze had echt geen tijd om het allemaal zelf uit te gaan zoeken.

Terwijl ze zich uit de auto wurmde, zag ze Ella ten Brugge op een afstandje staan lachen.

'Je accu is leeg,' verklaarde Ella.

'Ben je helderziend geworden of zo?' pareerde Jasmijn. 'Dat je dat zomaar uit de verte kunt waarnemen?'

'Nee. Je hebt vanmorgen gewoon je lichten vergeten,' zei Ella onschuldig.

'Huh?''Ze hebben nog tot elf uur gebrand. Toen gingen ze uit.'

'Dat had je dan wel even kunnen zeggen.'

'Ik zeg het nou toch,' antwoordde Ella met een gemeen glimlachje.

'O,' Jasmijn onderdrukte een zucht.'Nou, bedankt dan maar.'

Ella kwam wat dichterbij. 'Jij moet echt niet denken dat jij die rol krijgt, hoor. Joop wil mij.'

Jasmijn besloot de opmerking te negeren. 'Kan ik met je meerijden?'

Ella lachte stralend en streek elegant een springerige lok uit haar gezicht. Daarna likte ze sensueel over haar bovenlip. 'Nee sorry, ik ben al laat voor die borrel.'

Ze draaide zich om en terwijl ze heupwiegend wegliep, wenste ze Jasmijn nog even liefjes veel sterkte met de autopech.

'Je kunt wel met mij meerijden,' zei Fabian achter haar.

Jasmijn draaide zich om alsof ze door een slang werd gebeten. Hoe lang stond Fabian al mee te luisteren?

Ella wist ongetwijfeld het antwoord wel. Daarom had ze de laatste paar minuten van hun gesprek zo uitdagend verleidelijk staan doen!

'Ik ga wel met de bus,' besloot Jasmijn hardop.

'Lijkt me geen goed idee. Je zus verwacht je over tien minuten, niet over tien kwartier.'

Hij had gelijk natuurlijk. Waarom moest hij altijd maar gelijk hebben? En dan moest ze hem straks nog bedanken ook. Nou ja, veel keus was er niet. Ze kon Bella niet zomaar in de steek laten.

'Oké, aardig van je.' Ze schoof naast hem in de enorme zilverkleurige Cabriolet en leunde achterover.

'Het zijn lange dagen, hè?' vroeg Fabian, terwijl hij de auto de weg opdraaide.

'Ja, best wel. Het was gisteren ook al laat.'

'Jij hebt auditie gedaan voor Midnight Fever.' Het was meer een constatering dan een vraag.

'Ja, ik weet niet of het wat wordt.'

'Vanwege Ella?' Jasmijn ging recht zitten en haalde haar schouders op. Wat ging het hem eigenlijk aan?

'Ik speel Darren,' zei Fabian, alsof hij haar gedachten kon raden.

'Echt waar? Weet je dat nu al?' Ze wachtte niet op antwoord en zei er achteraan: 'Nou, dan kan ik het wel vergeten. Dus Ella wordt Angélique.'

Fabian reageerde niet. Hij trapte het gaspedaal diep in en schoot nog net voor een vrachtauto de snelweg op. Daarna trapte hij hard op de rem omdat er onverwachts een rode Peugeot voor hem opdook, om drie tellen later weer met een razende snelheid naar de linkerbaan te schieten.

'Toch wel handig, zo'n autogordel,'zei Jasmijn droogjes.

'Kun je er eentje voor me opsteken?' vroeg Fabian, en hij gebaarde naar het pakje Camel in het dashboardkastje.

'Als je het niet erg vindt dat ik je auto onder spuug, wil ik dat best doen.'

'Vrouwen!'

'Ik word altijd misselijk van rook. En alles gaat stinken. De roker zelf nog het ergst.'

Hij begon te grinniken. 'En dan maar zeggen dat ik zo complimenteusben.'

Ze lachte mee. 'Ik bedoel jou helemaal niet. Ik zei het in het algemeen. D'r staat ginds trouwens een flitspaal. Net voor de afrit.'

'Da's een loze,' zei hij, maar ze zag zijn voet op zoek gaan naar de rem. 'Zo loos is die niet. De bon ligt ter inzage op mijn nachtkastje.'

Hij keek opzij.'Is dat een uitnodiging?'

'Hoezo?'

'Nou, als een vrouw een man vraagt om haar nachtkastje te komen bekijken...'

'Doe niet zo lollig, ik had het over die bon. Wc moeten daar trouwens links.'

'O, nou denkt ze ook al dat ik niet weet waar Soest ligt.'

'Ach, zolang je maar weet waar Abraham de mosterd haalt, hè?' zei ze grinnikend.

Hij reageerde met een brede grijns. 'Wat kan ik eraan doen dat de vrouwen bij bosjes voor me vallen?'

Ze haalde diep adem. Dat arrogante gedoe van hem! 'Ik heb een vliegenmepper gekocht,' vertrouwde ze hem toe,'Dat helpt mij goed tegen lastige kerels.'

'O, dus als ik niet uitkijk, dan...' Hij lachte alweer.

'Sla ik je zo om je oren. Ja, dat heb je goed!'

'Lucky man,' zei Fabian.

Ze keek verbaasd opzij. 'Wat bedoel je?'

'Die vriend van je. Die mag wél naar je nachtkastje kijken.'

'Zeur toch niet zo. Jij kunt elke vrouw krijgen die je hebben wilt.'

'Maar ik wil jou,' zuchtte hij hartstochtelijk. 'Ik wil je helemaal!'

Haar lichaam reageerde onmiddellijk op de vurige passie in zijn stem en één ondeelbaar opwindend moment dacht ze dat hij het meende. Dat hij haar net zo leuk vond als zij hem.

Ach wat! Zij had een vriend! En die opschepperige bal gehakt naast haar deed haar niks. Echt niet! Dus schoot ze in een perfect gespeelde lach. 'Morgen weer, dokter Rens. Dit is mijn vrije avond.'

'Jammer,' zei hij met een zucht en het klonk zo welgemeend dat Jasmijn er de kriebels van kreeg. Diep onderin in haar buik. Hoe zou het zijn? Met hem... in bed?

Ze glimlachte onwillekeurig. Ze lagen vaak genoeg samen tussen de lakens. En gekleed in vleeskleurig ondergoed suggereerden ze dan de meest heftige dingen. Met drie camera's en tientallen ogen op hen gericht. Nee, dat bedoelde ze niet. Ze fantaseerde over een echte vrijpartij-

Ze schrok zelf van de onverwachte gedachte. Wat was er ineens met haar? Ging haar rol met haar op de loop? Nou, dan moest ze daar heel gauw mee ophouden! Fabian de Groot was een notoire hartenbreker. Bovendien, zij had Ries.'Hier rechts?' vroeg de hartenbreker naast haar. 'Of nog rechtdoor?'

'Eh...' Dat kreeg je nou van dat gedroom. Nou waren ze al veel te ver doorgereden! 'We zijn verkeerd,' zei ze wat gegeneerd, 'Als je nou rechts gaat, dan kun je over de rotonde weer terug.'

Hij volgde haar aanwijzingen zonder commentaar op en een paar minuten later reden ze de Van Beuningenlaan in.

'Het is daar,' Jasmijn wees,'Dat gelige huis met die rieten kap.'

Fabian stopte netjes voor het kronkelige klinkerpaadje, dat aan weerszijden met bloeiende chrysanten en asters was beplant. Toen zette hij de motor uit en trok zijn sleutel uit het contact.

Wat nou? Hij wilde toch niet mee naar binnen?

Maar dat bleek precies wat Fabian in gedachten had. 'Ik heb wel recht op een bakje koffie,' kondigde hij ongevraagd aan.

Wat moest ze? Hij had haar enorm geholpen. Dan kon ze hem niet zomaar wegsturen.

'Oké, loop maar mee dan.'

Jasmijn stapte uit en liep zonder op Fabian te wachten het pad op. Een kruidig aroma van bontgekleurde bloemen vermengd met de geur van bloeiende winterhei zweefde door de hele tuin.

Jasmijn drukte kort op de geelkoperen deurbel en wachtte.

'Het ruikt hier naar herfst,' zei Fabian, terwijl hij naast haar op het rode tegelstoepje stapte.

'Dat zijn vast de bloemen.' Jasmijn drukte nog een keer op de bel, dit keer ietsje langer.

'Heb je geen sleutel?'

'Ja, maar ik bel altijd eerst even. Je kunt niet zomaar binnenlopen, vind ik.'

'Nou, je zus heeft blijkbaar geen echte haast. Je zou toch verwachten dat ze bepakt en bezakt in de hal zou staan.'

'Ze wilde de kinderen nog in bed doen, dal is twee trappen hoog.'

'Doet die bel het wel?' was Fabians reactie. En voor Jasmijn het kon beletten, drukte hij de knop stevig in. Het schelle geluid weergalmde door het hele huis.

'Hè suffie! Straks maak je de kleintjes nog wakker.'

'Sorry, niet aan gedacht. Zeg, ik heb geen zin om hier wortel te schieten.'

'Ik ook niet,' zei Jasmijn en ze voelde hoe haar keel heel langzaam dicht ging zitten. Ze had helemaal geen sleutel van dit huis. Tenminste, niet bij de hand. Die sleutel zat aan haar bos. En die bos... die hing nog in het contact van haar auto. En de wagen stond open en bloot op het Mediapark, met al haar spullen er nog in. Haar sleutels, haar tasje, haar mobieltje... Alles lag op de voorstoel voor het grijpen.

'Laat me raden?' hoorde ze Fabians stem. 'Je hebt je hele hebben en houwen nog in dat gele racemonster liggen?'

Ze haalde haar schouders op, sprakeloos over haar eigen stommiteit. Het kwam allemaal door Ella. Als die niet zo raar tegen haar had gedaan, dan...

Fabian grinnikte en viste zijn mobiel uit zijn zak. Hij toetste wat cijfers in en zei in het toestel: 'Marco? Fabian hier. Jasmijntje van Hooghenduyn heeft weer 's... Wat zegje? Allemaal al geregeld? Hartstikke tof. Hé, bedankt.'

Hij stak de mobiel weer in zijn zak. 'Jij boft alweer, juffrouw Sloddervos. Ze hebben je auto gezien en je spullen staan bij Marco in de kast.'

Jasmijn slaakte een diepe zucht van opluchting, maar ze had geen zin om dat aan Fabian te laten merken. Sloddervos! Zij? Hoe kwam hij erbij?

Om zich een houding te geven, liep ze een paar passen naar rechts en tikte op het raam van de woonkamer.

'Ze is vast al weg,' zei Fabian.

'Nee, dat zou ze nooit doen. Trouwens...' Jasmijn gebaarde naar de donkerblauwe Citroen die op de inrit stond geparkeerd. 'Dat is haar auto. Ze zou naar Bussum, da's veel te ver lopen.'

'Heeft een van de buren misschien een sleutel?'

'De buurvrouw van hiernaast, hoop ik.' Jasmijn aarzelde. 'Die zorgt vaak voor de planten als ze weg zijn.'

'Nou, er is maar één manier om daar achter te komen.' Fabian pakte Jasmijn bij haar arm en liep met haar het tuinpad af, langs het rijtje knoestige beuken en een keurig geknipt buxushaagje naar de woning ernaast.

Daar werd hun bellen meteen met gestommel beloond en algauw zwaaide de deur open.

'De... de sleutels van Isabella?' stotterde de buurvrouw. Ze bekeek Fabian met een ongelovige blik en streek ondertussen haar roodgeverfde haren van haar voorhoofd. Het bekende 'ik-maak- me-mooi-want-er-staat-een-heuse-spetter-op-mijn-stoepje'- gebaar. 'Die hangen hier ergens.' Ze draaide zich bibberig om en rommelde in de meterkast. 'Maar eh... zijn ze allebei weg dan?'

'Hoe dat zo?'

'Nou, ik zag Gerard daarnet nog thuiskomen.'

'O?' antwoordde Jasmijn. 'Het zou kunnen natuurlijk. Dan zijn ze misschien met de Mercedes gegaan.'

Raar. Ze had nooit gedacht dat Isabella de kinderen zomaar alleen in huis zou laten liggen. Maar ja, ze moest natuurlijk wel om kwart over acht in Het Spant zijn. Als je daar te laat kwam, mocht je de voorstelling niet meer in. En dat was natuurlijk ontzettend jammer van die peperdure kaartjes.

Maar toch... dit was niks voor Isabella!

De buurvrouw had de sleutels eindelijk gevonden. 'Daar heb ik ze al,' kondigde ze aan, met alweer die onwezenlijke blik op Fabian. 'Eh... Neem me niet kwalijk, maar u... u bent dokter Rens. Toch? Dokter Rens uit UMC. Toch?'

Fabian beloonde haar gestuntel met een adembenemende glimlach en Jasmijn onderdrukte een zucht. Nou stond meneer de rokkenjager hier ongegeneerd met Isabella's buurvrouw te flirten. En mevrouw Heiligers stond erbij te blozen als een verliefd schoolmeisje.

'Mag ik alstublieft uw handtekening? O, ik kan het bijna niet geloven! Dat u het echt bent.' Mevrouw Heiligers hield de sleutel stijf tegen haar borst geklemd.

'Ik ben het helemaal,' bevestigde Fabian met zijn meest zwoele Dokter Rens-stem.

Hij greep in zijn borstzakje, haalde daar een kaartje-met-foto uit en overhandigde dat met een zwierig gebaar aan de buurvrouw.

Fabian had zijn zaakjes echt voor elkaar! Misschien moest zij dat ook eens proberen? Om dat soort dingen gewoon bij zich te hebben? Als iemand haar om een handtekening vroeg, belandde die uiteindelijk meestal op een verkreukeld kassabonnetje.

Ach, wat maakte het uit? De helft van de keren was ze toch haar tas kwijt.

'Uw foto staat erop,' zei mevrouw Heiligers verrukt en ze begon opnieuw te vertellen hoe geweldig ze Fabian vond. 'U bent zo'n fantastische acteur. Ik...'

Maar Jasmijn vond het welletjes. Ze trok aan Fabians arm en onderbrak het palaver met de woorden: 'Kom op, Fabian, we hebben al genoeg tijd verspild.'

Al pratend viste ze de sleutel uit buurvrouws krachteloze handen en trok de knappe man met zich mee. Tot haar verbazing verzette Fabian zich niet. Hij gaf de buurvrouw een laatste opwindende knipoog en liet zich gewillig door Jasmijn meevoeren.

'Bedankt, mevrouw Heiligers,' riep Jasmijn bij het tuinhek.

Er klonk een vaag gemompel als antwoord.

'Charmante vrouw,'zei Fabian plagend.

"Vind je?' begon Jasmijn, maar toen bleef ze verbaasd staan. 'De deur staat open, dan is er toch iemand thuis.' Jasmijn liep haastig naar Isabella's voordeur, die nu op een kier stond. Maar in het halletje was alles donker.

Daarom zag ze het ook niet meteen. Het stille vrouwenlichaam dat half op de zwarte rubberen mat lag uitgestrekt. Haar hoofd in een onnatuurlijke kronkel achterover geknakt.

Jasmijn stapte op de drempel en haar vingers vonden het knopje. Even knipperde ze in het schelle licht. En toen zag ze haar oudste zus. Tenminste, ze zag verwarde blonde haren, een verwrongen gezicht met onnatuurlijk uitpuilende ogen en wangen vol zwarte strepen mascara en vegen rode lippenstift. Een door de zon gebruinde borst hing half uit het laag uitgesneden topje. De met een opengewerkte zwarte fantasiepanty bedekte benen staken als verkrampte kraaienpoten onder het bijpassende rokje uit.

Wat was dat nou? Was dat Isabella? Maar wat lag ze daar raar?

Jasmijn zakte op haar knieën en na een korte aarzeling tikte ze op het gezicht.

'Bella! Wat is er met je? Bella! Zeg toch wat!'

'Je kunt maar beter niks aanraken,' waarschuwde Fabian achter haar,'Ze lijkt me gewurgd.'

'Kan niet!' Jasmijn keek omhoog. Er lag afwisselend paniek en ongeloof in haar ogen. 'Ze is gewoon warm. Voel maar.'

Fabian knielde naast haar neer en liet zijn ogen langzaam over het lichaam glijden. Jasmijn hoorde hem diep ademhalen.

'Ze is echt dood, Jasmijn. We moeten de politie bellen.'

'Dat kan niet.' Ze tikte opnieuw tegen de besmeurde wang van haar zus.'Het is zo wel leuk geweest, Bella. Kom op!'

Fabian trok Jasmijn overeind en werkte haar de hal weer uit. Daarna gebruikte hij zijn mobieltje om 1 -1 -2 te waarschuwen.

Jasmijn keek eigenwijs om het hoekje van de deur. Dit was gewoon een filmopname. Zij moest nu even helemaal overstuur in de camera kijken en dan zou de opnameleider tevreden 'stop' roepen. En dan stond Isabella weer op. Heel gewoon.

'Stop,' mompelde ze in zichzelf.

'Je bent niet op locatie aan het filmen,' hielp Fabian haar weer terug in de boze droom, 'dit is echt. En blijf nou gewoon overal met je vingers af. Straks geven ze jou nog de schuld.'

'Mij? Doe niet zo ontzettend raar!' Ze keek hem boos aan en voelde de adem in haar keel stokken.'O nee toch. De kinderen! Waar zijn de kinderen?'

Zonder nog naar Fabians waarschuwende uitroepen te luisteren, sprong Jasmijn de hal in, stapte voorzichtig over haar zusje heen en stormde naar boven.

«

Ze knipte het licht op de overloop aan en beet op haar onderlip. Wat zou ze daar vinden, daar achter die twee keurig naast elkaar geplaatste bruine houten deuren? Iets gruwelijks?

Een kind, dat met een opengesneden...

'Hou op!' zei ze hardop tegen zichzelf en ze zoog de lucht heftig haar longen in. Daarna rechtte ze haar schouders. Ze moest naar binnen, of ze nou wilde of niet. En hoe eerder ze het wist, hoe beter.

Ze zette twee kordate stappen in de richting van Ferdi's kamer en stopte abrupt. Dit wilde ze niet weten, absoluut niet!

Maar wat als er... als ze nou gewond waren? Dan moest ze helpen!

'Kom op, Jasmijn,' sprak ze zichzelf moed in. Ze duwde de linkerdeur open en keek om de hoek. Eerst zag ze natuurlijk niks in de halfdonkere kamer, maar ze hoorde wel een rustige ademhaling. En toen haar ogen aan het duister gewend raakten, zag ze Ferdi. De vierjarige stamhouder van het illustere geslacht Van Hooghenduyn lag op zijn zij in zijn grote-jongensbed met zijn teddybeer in zijn armen geklemd te slapen. In zalige onwetendheid over de ramp die hem getroffen had.

De opluchting sloeg in golven door Jasmijn heen, maar ze wist dat haar missie er nog niet op zat.

Loesje. Hoe was het met Loesje?





Hoofdstuk 2


Jasmijn liep zachtjes de kamer van Ferdi uit en bleef aarzelend voor de deur van de aangrenzende kamer staan. Stel je voor dat deze moordenaar het alleen op vrouwen begrepen had? Dan zou...

Ach, onzin! Isabella was niet vermoord. Dat gebeurde toch alleen in boeken? Het moest wel een flauw grapje zijn. Ze wilden haar erin laten lopen, omdat ze altijd alles maar vergat. Als ze nou terug naar beneden ging, dan zat Isabella haar daar uit te lachen. Zeker weten. Zij ook altijd met haar rare ideeën! Dat kwam door haar baantje. Actrices werden ingehuurd om zich van alles te verbeelden.

Ze schrok op van een vaag geluid achter haar. Er zweefde een schim op het hout van de deur! Ze was hier niet alleen! Paniek borrelde in golven door haar hele lichaam. Ze wilde zich omdraaien, maar dat lukte niet meer. Twee sterke armen sloten zich krachtig om haar taille en maakten iedere beweging onmogelijk. Ze kon niet eens meer hard naar achteren trappen. Waarom had ze ook niet beter opgelet? Dan had die ellendige kerel haar niet kunnen verrassen. Dan had ze...

'Alles goed?' fluisterde een overbekende stem in haar oor en op hetzelfde moment rook ze de pittige geur van zijn aftershave.

'Fabian!' zei ze verwijtend. 'Ik schrik me naar.'

Fabian liet haar los. 'Sorry. 'Hij glimlachte schuldbewust. 'Dat was de bedoeling niet.' Hij keek haar aan en vervolgde: 'Zijn die twee kleintjes oké?'

'Ferdi wel, die slaapt. Maar Loesje die eh...' Jasmijn wees naar de dichte deur. 'Ik wilde net bij Loesje gaan kijken.'

Fabian knikte. Hij stapte kordaat op de aangewezen deur af en ging dé kamer binnen.

Toen hoorde ze hem diep zuchten. Jasmijn schrok ervan. Dat betekende toch niet dat-Ze draafde op haar beurt naar binnen en bleef stokstijf staan. Bij Loesje was het heel wat lichter dan in Ferdi's kamertje. Er brandde een lampje boven haar bed, dat een warm oranje licht verspreidde. Loesje lag op haar rug. Haar duim in haar mond en de vingertjes van haar andere hand in haar springerige bruine krullen gedraaid.

Een geelzwart-gestreepte speelgoedtijger keek hen vanaf het Mickey Mouse-kussen strijdlustig aan.

Ze hoorde Fabian opnieuw zuchten. 'Met zo'n bewaker kan het ook niet misgaan,' bromde hij zachtjes.

Jasmijn wilde Loesje over haar wangen strelen, maar Fabian hield haar tegen. 'Laat maar lekker slapen, die krijgt nog genoeg ellende over zich heen.'

Beneden klonk een doffe bons.

Luid rinkelend ging de telefoon. De handgreep het mobieltje zo stevig vast dat de knokkels wit werden, '1 a?'

' De tuin is omgespit,' kondigde een mannenstem aan. 'Er is alleen iets misgegaan met de bladeren.'

Het was gebeurd! Ze was dood!

Maar wat bedoelde hij met de rest van zijn zin ?

'De bladeren?'

'Ik kon het afval niet meer in de sloot dumpen.'

Hij had haar gewoon laten liggen! Maar waarom?

'En waarom ging dat niet?'

'Er stonden mensen voor de deur.'

'Wie?'

'Weet ik veel, een krantenjongen of zo. Ik ben er zo gauw mogelijk vandoor gegaan.'

'Oké, bedankt.' Wat viel er anders te zeggen?

'Morgen zelfde tijd. Amersfoort.'

'Ik zal er zijn.'

Een ijskoud klikje en de lijn viel stil.

Een korte aarzeling werd gevolgd door een heftige zucht. Ze was er niet meer. Eindelijk. De eer was gered!

Maar lang om de hete brij heen draaien zou niet helpen. Ferdi en Loesje lagen te slapen, helemaal alleen.

'Wat was dat nou voor lawaai?' vroeg Jasmijn verschrikt.

Ze kreeg geen antwoord. Fabian was de kamer al uit en Jasmijn hoorde hem de trap af bonken.

Ze keek nog een keer naar het slapende meisje en haalde haar schouders op. Zij had absoluut geen zin om naar beneden te gaan, maar er zou weinig anders opzitten. Als Isabella echt... Nou, dan kon ze daar n iet op die vieze mat blijven liggen.

Dus liep Jasmijn vol tegenzin naar beneden en kon ze alleen maar constateren dat haar zusje er nog steeds lag. Maar ze was niet langer alleen, er knielde een man naast haar. Hij was gekleed in een smetteloos driedelig streepjespak.

Jasmijn kon er niks aan doen. 'U mag wel om uw nette broek denken,' flapte ze er zonder nadenken uit. 'Dat wordt één moddert roepje.'

De man keek gestoord op. 'Waar komt u vandaan?' vroeg hij streng.

Jasmijn knipperde met haar ogen. Was dat inspecteur Der- rick, uit die Duitse politieserie? Wat deed die nou hier? Was het toch een opname? Maar dan kon het nooit Horst Tappert zijn. Die had zijn tv-carrière intussen aan de wilgen gehangen.

Haar blik gleed naar Isabella en ze voelde de kille huivering achter in haar nek beginnen en helemaal naar beneden glijden.

Nee, geen opname. Dit moest wel echt zijn. Niemand kon er zo lang, zó akelig stil bij liggen. Zelfs de meest ervaren acteur zou dat niet redden.

'Tong verloren, mevrouw?' vroeg Oberinspektor Derrick.

Het klonk erg Nederlands. Maar wie hij ook was, hij hield niet van televisie-soap. Anders had ze allang dat weifelende staren in zijn ogen ontdekt. Die'is ze dat nou echt, of zie ik dat ver- keerd?'-blik.

'Ik denk niet dat u dat wat aangaat, hè?' zei ze met een gespeeld zuur lachje.

Commissaris Derrick kwam moeizaam overeind en klopte uitvoerig zijn broekspijp af. 'Ik was op weg naar een bruiloft,' verklaarde hij ongevraagd en hij trok er een gezicht bij alsof het haar schuld was, dat hij nu zijn pleziertje misliep. 'Politie Soest,' vervolgde hij en hij stak een blauwdooraderde hand naar Jasmijn uit.'Van Laan is mijn naam.'

'Ik ben Jasmijn van Hooghenduyn. Isabella is mijn zus.'

Ook haar naam maakte niks bij hem los.

Jasmijn gebaarde vaagjes in de richting van de trap. 'Ik kwam daarnet van boven.'

'En wat had u daar te zoeken?'

'Ik wilde kijken of alles goed was met Ferdi en Loesje.'

'Leeftijd?'

Leeftijd? Ze was absoluut niet gewend om Jan en alleman te vertellen hoe oud ze was. Maar ja, als deze man van de politie was, dan had ze waarschijnlijk geen keus.

'Drieëntwintig,' antwoordde ze met een zucht.

'Drieëntwintig?' Na de verbazing zag ze het begrip in zijn ogen opgloeien.'Ik bedoel die kinderen.'

Wat een blunder!

'O... eh... Nou, Ferdi is vier en Loesje is net drie geworden.'

'Echtgenoot?'

'Ik ben niet getrouwd. Ik heb wel een vriend, die heet Ries.'

'Mevrouw,' zei de inspecteur geduldig, 'ik probeer me een beeld te vormen van het slachtoffer. Maar nu u er toch over begonnen bent...' Hij veegde een onzichtbaar pluisje van zijn pak en gebaarde over zijn schouder. 'Meneer daarbuiten is uw vriend?'

'Nee, dat is mijn collega.' Ze had geen zin om erbij te zeggen wat voor soort werk ze deden.

'Juist ja.'Van Laan knikte. 'En u hebt samen het lichaam ontdekt.'

Wat klonk dat akelig, die man had het over Isabella! Ineens drong de werkelijkheid met een schok tot haar door. Dit was geen wrede grap. Haar zusje was dood! Jasmijn leunde tegen de deurpost en slikte heftig.

Buiten stopte een auto en heftige voetstappen stampten het tuinpad op. 'Wat is er aan de hand?' riep een barse stem. 'Het is hier geen zoete inval!'

Gerard! Daar had je Gerard.

Jasmijn tikte inspecteur Van Laan op zijn arm en veegde met haar andere hand een traan van haar wang. 'Dat is... Dat is haar echtgenoot. Isabella's man, bedoel ik. Gerard Veldhuizen.'

Op de stoep weerklonken opgewonden kreten. Van Laan sprong met een katachtige snelheid opzij. En dat was zijn geluk, anders had hij de woest openzwaaiende voordeur tegen zijn hoofd gekregen.

Gerard viel half over Isabella heen. 'Bella! Wat is dit? Bella!'

De inspecteur probeerde Gerard met sussende woorden van het lichaam te trekken, maar die liet zich niets aanleunen.

'Blijf van me af!' riep hij overstuur. 'Wat moet dat hier in mijn huis!'

Jasmijn liep om de twee mannen heen, die bijna vechtend over de mat rolden en ze stapte naar buiten.

'Ik denk niet dat het nog wat wordt met de koffie,' zei ze heel schor tegen Fabian. 'je kunt maar beter naar huis gaan.'

'Geen sprake van,' reageerde een blonde agent in uniform op besliste toon,'Meneer blijft voorlopig hier.'

Fabian haalde berustend zijn schouders op.

'Mag ik u wat vragen?' vroeg de agent aan niemand in het bijzonder.

'Ja hoor,' zeiden ze alle twee tegelijk.

'U eh... u speelt toch in UMC mee?'

'Dat klopt,' knikte Fabian.

'Ik begrijp niet wat ze er in ziet,' zei de agent, blijkbaar zonder te beseffen hoe weinig complimenteus hij was,'maar mijn dochter schijnt het leuk te vinden en ik denk dat ze erg blij zou zijn met een handtekening.'

Binnen klonk een gesmoorde kreet, die overduidelijk van de inspecteur afkomstig was. De agent kreeg plotseling haast, hij draafde naar binnen om zijn superieur te gaan ontzetten.

'Isabella?' zei een vrouwenstem achter hen. 'Isabella? Wat is dat hier voor drukte?'

Jasmijn keek om. Er stond een oudere dame achter haar. Ze was ongeveer zeventig jaar oud, maar ze zag er door haar keurige kapsel en de zorgvuldig opgebrachte make-up aanzienlijk jonger uit. Ze droeg een groen tweedelig mantelpakje met een bijpassend jasje, dat van een duur modehuis afkomstig was.

Oma!

'Grootmama?' zei ze verrast.

De oude vrouw kuchte en knipperde heftig met haar ogen. 'Jasmijn?'Haar stem klonk schor.

Jasmijn ging voor haar oma staan om te voorkomen dat de oude vrouw naar binnen zou kijken. 'Oma, Isabella is...'

Maar voordat ze plompverloren kon roepen dat haar zusje dood in de vestibule lag, voelde ze een hand op haar mond, die haar het spreken onmogelijk maakte.

'Even rustig, Jasmijntje.'

Ze schudde Fabian boos van zich af. 'Hou nou 's op met dat Jasmijntje-gedoe. En blijf van me af !

Fabian schoot in een soepele beweging voor oma, die van de gelegenheid gebruik wilde maken om naar de hal te stappen.

'U kunt beter niet naar binnen gaan.'

'Zo, deelt u hier de lakens uit? U denkt zeker, dat u alles maar kunt doen, omdat u op de televisie komt, hè. Maar daar...'

De voordeur klapte open en inspecteur Van Laan kwam min of meer naar buiten vliegen. Hij werd gevolgd door Gerard, die op zijn beurt de agent in zijn kielzog had.

Het werd even een ontzettend rommeltje op de stoep, maar het gedoe eindigde algauw met een droge klik. Dat was het geluid van twee handboeien, die zich stevig om Gerards polsen sloten. De fysieke stoeipartij was daarmee afgelopen, maar Gerard loste dat op door er eens flink verbaal tegenaan te gaan. Tot hij zijn aangetrouwde grootmoeder op het tuinpad zag staan.

Hij slikte de volgende verwensing aan het adres van de inspecteur in en het was alsof hij ineens leegliep. Alle stress en alle doorstane emoties kwamen er in één keer uit. Hij zakte in zijn nette pak op de bemodderde tegels en sloeg twee geboeide handen voor zijn ogen. Bella, mijn lieve, lieve Bella,' kreunde hij gesmoord.

'Zo, dat kostte nogal moeite om een parkeerplaats te vinden,' begon een andere stem achter hen. 'Zeker weer ergens een feestje.'

Jasmijn keek om. Daar had je opa ook al! Wat was dit toch allemaal?

'Jasmijn?' vervolgde haar opa. 'Wat zijn dit voor fratsen? Wat moeten al die vreemde lui in de tuin?'

'Je grootvader?'vroeg Fabian.

Jasmijn knikte. 'Ja.'

'Je grootouders kunnen maar beter naar huis gaan. Als Der- rick ze in de gaten krijgt, zitten ze hier nog uren.'

Jasmijn knikte langzaam, maar het was al te laat.

'U bent?' klonk de bevelende stem van inspecteur Van Laan. En met een ontevreden blik op Fabian voegde hij eraan toe: 'Ik raad u aan om u niet met het politiewerk te bemoeien. Dat laat u maar aan de experts over.'

'Tot uw orders, meneer de Expert,'zei Fabian gehoorzaam.

Van Laan liet zich niet provoceren. Hij begon de twee nieuwkomers te ondervragen. Algauw besefte hij wie hij voor zich had, en voorzichtig bracht hij de oude mensen op de hoogte van het drama.

'Isabella?' stamelde oma Van Hooghenduyn. 'Isabella is... Nee!' Het was een langgerekte kreet vol ingehouden pijn.

Haar gezicht werd intens bleek en even staarden haar lege ogen in het oneindige. Traag zakte ze voorover op haar knieën.

Fabian schoot naar voren en ving haar op voordat ze met haar gezicht in een struikje kwijnende asters terechtkwam.

Voorzichtig tilde hij haar van de grond. 'Zal ik haar maar binnen leggen? Misschien kan er ook even een dokter naar haar kijken?'

Van Laan knikte. 'Maar niet door de voordeur. Is er een achteringang?'

'Ja, natuurlijk,' antwoordde Jasmijn. 'Maar die zit vast op slot.'

'Ik heb de sleutels in mijn zak,'bromde Gerard. 'Als iemand ze wil pakken?'

'Als u belooft zich verder te gedragen, zal ik die boeien weer losmaken,'stelde Van Laan voor.

Gerard knikte langzaam.

Intussen was het op de anders zo rustige Van Beuningenlaan een drukte van belang. Buurtbewoners verdrongen elkaar voor het hek om maar niets van de gratis aangeboden reality soap te hoeven missen.

Af en toe kon je in de tuin flarden van de conversatie opvangen.

'Als varkens afgeslacht, die stakkers. Het bloed druipt er van de trap.'

'Ze had een minnaar,' beweerde een andere stem. 'Hé, wist je dat nog niet? De hele buurt...'

Isabella een minnaar? Wat een belachelijk idee!

'Die man van d'r heeft het natuurlijk gedaan.' Dat was de stem van mevrouw Heiligers.' Ik heb hem zelf gezien.'

Jasmijn werd niet vrolijk van al dat geroddel. En ze wist dat het alleen maar erger zou worden. Zodra de reporters van het boulevard blad Gossip Time dit zouden horen, dan kon zij voorlopig niet meer fatsoenlijk over straat.

Ze liep achter Fabian en Gerard aan naar de achterdeur en hielp mee om haar oma op de bank te leggen. Ze duwde zorgzaam een kussentje onder het grijze hoofd van de oude vrouw en zuchtte. Wat een pech dat oma net vanavond had uitgekozen om op bezoek te komen. Nou was het haar wel erg rauw op haar dak gevallen.

'Hoe is het met haar?' vroeg opa bezorgd.

Jasmijn haalde haar schouders op en draaide haar hoofd naar hem om. 'Ze is nog steeds bewusteloos. Maar die inspecteur heeft een dokter besteld.' Ze keek haar grootvader nu recht aan. 'Hoe gaat het met u?'

'Geweldig,'antwoordde opa,'Nog meer goeie vragen?'

'Ze krijgt alweer wat kleur,' kondigde Fabian aan en hij hielp grootmoeder voorzichtig wat omhoog. 'Dat was een hele schrik, hè?'

'Het is maar goed dat jullie tekstschrijvers in dienst hebben bij zo'n serie,' zei opa hatelijk, 'zelf bakken jullie niet veel van je dialogen.'

Jasmijn haalde diep adem. Ze zou opa eens even goed vertellen...

Ach wat! De oude baas was van slag. Gewoon negeren, dat was het beste.

'Mag ik u Fabian de Groot voorstellen, opa?' vroeg ze zo rustig mogelijk .'Fabian, dit is mijn grootvader.'

Fabian stak zijn hand uit naar de oude man, maar die deed net of hij niks zag en vervolgens gromde hij iets onverstaanbaars.

'Sorry,' zei Jasmijn, 'mijn opa heeft het niet zo erg op acteurs begrepen.'

'Allemaal schorem,' bevestigde opa luid en duidelijk. 'Jij hebt je vastgoeddiploma, jongedame. Je hebt wel wat beters te doen dan je familie te schande...'

Hij stopte abrupt met praten en staarde naar het bruine eikenhouten tafeltje naast de bank.

Jasmijn volgde zijn blik. O, daarom deed hij natuurlijk zo aangebrand.

Het nieuwste nummer van Showbizz! hing opengeslagen op het randje. Isabella moest het artikel nog gezien hebben voor ze... Had de moordenaar haar gestoord bij het lezen?

JASMIJN VAN HOOGHENDUYN UIT DE KLEREN! luidde de veelzeggende kop. En daarnaast stond zij op een reusachtige foto afgebeeld. Terwijl ze, op zijn zachtst gezegd, niet bepaald veel aan had.

Ze snoof. Dacht opa nou heus dat dit soort scènes haar favoriete bezigheid waren? Mooi niet! Maar het hoorde er nou eenmaal bij.

Ze zuchtte. 'Soms moet je wel eens dingen spelen die je liever niet zou doen.'

Het was de pure werkelijkheid, maar haar bekentenis was aan grootva niet besteed.

'Het is een regelrechte schande!' siste hij en keek haar zo boos aan dat Jasmijn al haar zelfvertrouwen voelde wegvloeien.

'Kom nou, meneer,' zei Fabian. 'Uw kleindochter is een fantastische actrice. Als die ooit nog eens naar Amerika gaat, wint ze geheid een Oscar. U zou trots op haar moeten zijn.'

'Dat ben ik helemaal met je eens,' zei Gerard. Hij had koffie gezet en kwam de kamer in met een dienblad. Er stonden lege wedgwoodkopjes op, een bijpassend schaaltje suiker, een melkkan en een enorme koffiepot.

In huize Veldhuizen ging je tevergeefs op zoek naar een koffiezetapparaat. Er was wel een espressomachine, maar die werd vooral na het eten gebruikt.

'Iedereen koffie?' vroeg Gerard en zonder op antwoord te wachten, begon hij alvast in te schenken.

'De kinderen slapen gelukkig overal doorheen,' hoorde Jasmijn hem in zichzelf mompelen.

Daarom was hij zo lang weggebleven. Hij had zich net als zij ongerust gemaakt over de kleintjes.

De pittige geur van de versgezette koffie maakte in Jasmijn een onplezierige sensatie wakker. Ze rammelde ineens van de honger! Zou het raar zijn als ze om een boterham vroeg?

Ja, waarschijnlijk wel. Ze had ooit eens in een moordfilmpje meegespeeld. Daarin schoot een gemene tuinman vlak voor het luxueuze diner de logé aan flarden en niemand lustte meer wat. Dat hoorde blijkbaar zo.

Hoe zat het met Fabian? Die had net als zij vanmiddag om halftwee voor het laatst wat gegeten. Die verging waarschijnlijk ook van de honger. Zou ze aan die inspecteur vragen of ze naar huis mochten? Nee, natuurlijk niet! Haar familie had haar nodig!

Ze keek naar het norse gezicht van haar grootvader en daarna gleed haar blik naar oma, die nu halfovereind in de kussens lag. Fabian had haar al die tijd gesteund, maar hij schoof nu gewillig opzij om grootva erbij te laten.

Hadden ze haar wel nodig? Of waren ze haar liever kwijt dan rijk?

Een herinnering borrelde in Jasmijn naar boven. Ze was tien geweest en ze wilde naar de toneelschool in het buurtcentrum. Maar dat mocht niet.

'Dat is volstrekt geen bezigheid voor meisjes met jouw achtergrond, Jasmijn.'

'Maar ze mogen allemaal! Gerdie, en Joke en Antoinette. En volgens mij Janneke ook.'

'Dat is net wat ik zeg, Jasmijn. Dat is niets voor iemand van ons soort.'

'Maar opa, ik wil zo dolgraag!'

'Geen woord meer, Jasmijn.'

Geen woord meer. Daarmee was haar diepste wens eenvoudig afgedaan. Op dezelfde manier werden destijds de meeste van haar ideeën simpeltjes van tafel geveegd.

Eerst had ze natuurlijk niet beter geweten. Opa's wil was wet, zo ging dat nou eenmaal. Maar als puber had ze ontdekt dat het ook anders kon. En zij was met haar vriendinnen in de grote kelder onder het huis haar eigen toneelschooltje begonnen. Zonder dat opa er iets van merkte. En een lol dat ze hadden!

De kamerdeur zwaaide met een klap open en inspecteur Van Laan banjerde zonder kloppen naar binnen. Hij liep regelrecht op Gerard af. 'Meneer Veldhuizen, ik neem u in voorlopige hechtenis wegens moord op uw vrouw.' Hè?

'Wat is dit nou voor onzin,' zei Jasmijn verbouwereerd, 'Gerard zou nooit...'

'Het is absoluut uw zaak niet, juffrouw, maar ik kan u mededelen dat buurtonderzoek heeft uitgewezen dat meneer Veldhuizen hier rond het tijdstip van de moord is gezien.'

'Dat kan niet,' zei Gerard rustig. 'Ik ben vanmorgen de deur uitgegaan en pas net weer teruggekomen. Toen u er al was.'

'U bent positief herkend door diverse getuigen,' verklaarde de inspecteur.

'Maar wie zegt dat dan? De buurvrouw van de overkant soms?'

Van Laan glimlachte fijntjes. 'Niet alleen die. Ook de buurvrouw van drie deuren verder heeft u positief herkend toen ze de hond uitliet.'

'En hoe laat moet dat dan...' Gerards stem stokte en zijn intense verdriet hing bijna tastbaar in de kamer.

Merkte die inspecteur dat dan niet? Gerard was er stuk van! Die twee waren zo dol op elkaar geweest! Wat een onzin om te denken dat... Maar... Mevrouw Heiligers had ook al gezegd dat ze Gerard naar binnen had zien gaan. En dat was kort voordat zij en Fabian om de sleutel waren komen vragen. Gerard zou toch niet... Ach, natuurlijk niet! I lij was dol op Bella! Jasmijn slikte moeilijk. 'Mijn zwager vraagt zich af hoe laat het gebeurd is,' zei ze geëmotioneerd. Hè, dit kon natuurlijk niet. Ze was toch actrice? Ze moest haar eigen emoties wat meer in de hand houden.

'Rond halfacht. Sectie moet natuurlijk nog uitwijzen...'

Gerards gesmoorde kreun onderbrak zijn betoog. 'Ik was om die tijd in theater Het Spant, in Bussum.'

'Prima,' antwoordde de inspecteur en hij trok een notitieboekje uit zijn zak. 'Nou, vertelt u dan maar wie u allemaal gezien hebben. Met adres en telefoonnummer graag.'

Gerard keek Van Laan wat wazig aan. 'Eh... dat weet ik niet. Ik heb niemand gesproken als u dat bedoelt.'

De inspecteur ging er uitgebreid voor zitten en hij wees op de grote leunstoel naast de open haard. 'Als u daar even plaats wilt nemen, dan zetten we de zaken eens rustig op een rijtje.'

'Koffie, inspecteur?' vroeg Jasmijn.

Van Laan knikte verheugd en keek daarna Gerard verwachtingsvol aan. 'Nou, steekt u maar van wal. Gewerkt vandaag?'

'Mijn schoonzoon is general manager van de Van Hooghen- duyn-keten,' antwoordde grootvader in Gerards plaats. 'Er was vandaag een plenaire vergadering in Antwerpen. Wij gaan onze activiteiten in België uitbreiden. Ik kan u de namen en adressen van de deelnemers geven.'

'Hel interesseert mij meer hoe laat u uit Antwerpen vertrokken bent,' zei de inspecteur tegen Gerard.

'Ik heb niet op de klok gekeken, maar dat zal rond vier uur geweest zijn.'

'En hoe laat was u terug in Soest?'

'Ik ben niet naar Soest gegaan. Ik zou rechtstreeks naar Het Spant rijden. Ik wilde met Bel... met mijn vrouw een hapje eten voor de voorstelling. Dat doen we wel vaker.'

Hij wees op Jasmijn. 'Mijn schoonzus zou komen oppassen, maar ik begreep dat ze... wat aan de late kant was. Ik was trouwens ook later; een file bij Breda en bij Rijnsweerd was het ook mis. Daar kun je tegenwoordig vergif op innemen.'

Hij keek naar Jasmijn. 'Ik was om halfacht in Bussum. Toen heb ik nog mobiel met Bella... En ze zei dat jij... je was onderweg, zei ze.'

Nu keek iedereen naar Jasmijn. Die haalde wat ongemakkelijk haar schouders op. 'De opnames liepen nogal uit en toen deed mijn auto het niet. Uiteindelijk kon ik gelukkig met Fabian meerijden. Wij waren tegen kwart voor acht hier. Enne... er was niemand. Tenminste, er werd niet opengedaan.'

Jasmijn vertelde zo kort mogelijk wat zij en Fabian hadden meegemaakt, maar ze liet de opmerking van de buurvrouw over Gerard bewust weg. Hij had al problemen genoeg, dan hoefde zij er niet nog een schepje bovenop te doen.

'En u hebt niemand gezien?'vroeg Van Laan.

'Nee.'

'Geen onbekende auto's in de straat? Of de wagen van uw zwager misschien?'

'Nee.'

Van Laan keek naar Fabian. 'En u?'

Als Fabian nou maar niet over die buurvrouw begon! Dan waren de rapen gaar! Ach wat! Ze kon altijd nog met een stalen gezicht beweren dat ze het even vergeten was.

Fabian schudde zijn hoofd. 'Ik heb er niks aan toe te voegen.'

'Goed,' zei Van Laan en hij keek Gerard aan. 'Wat hebt u in Bussum precies gedaan?'

'Ik heb op mijn vrouw gewacht. Op de parkeerplaats, in de auto. En toen ze er om tien over acht nog niet was, heb ik gebeld, maar ik kreeg het antwoordapparaat.'

'Hierheen gebeld, bedoelt u?'

'Ja, en naar haar mobieltje.' Gerard haalde zijn schouders op. 'Ik heb ook in de zaal gekeken, of ze daar misschien al zat, maar...'

'U had de kaarten?'

Gerard knikte. 'Ja, die had ik nog in mijn portefeuille. Ik had ze ook opgehaald, verleden week.'

'Maar u hebt niemand gesproken?'

'Nee, de voorstelling ging beginnen en toen ben ik weer naar buiten gegaan. Wat moest ik anders? Ik kan toch moeilijk in m'n eentje naar de Sound of music gaan zitten kijken. Bovendien maakte ik me natuurlijk ongerust. Mijn vrouw blijft...' Gerard slikte. 'Mijn vrouw bleef nooit zomaar zonder bericht weg.'

'Tja,' concludeerde de inspecteur, 'maar zoals ik zei, er zijn minimaal vier getuigen die u hier gezien hebben om halfacht. En als u geen sluitend alibi hebt...'

'Die vergissen zich.'

'U staat inderdaad op het antwoordapparaat,'vervolgde Van Laan alsof Gerard niks gezegd had, 'maar u kunt ook vanuit de voortuin gebeld hebben.'

'Maar inspecteur, dat meent u toch niet? Ik hou van Bella. Ze is... Ze was...' Gerards stem brak af en hij snoof heftig.

Jasmijn liep naar hem toe en sloeg haar arm troostend om hem heen. 'Het is vast een vergissing. Trek je maar niks van hem aan, hoor.' Ze draaide haar gezicht naar de inspecteur toe en zei heftig: 'Hebt u echt niks beters te doen dan die arme Gerard lastig te vallen? Er loopt daarbuiten een moordenaar vrij rond! Ga die eerst maar eens vangen!'

'Ik heb geen andere keus,' bromde Van Laan, en hij klapte zijn notitieboekje dicht. 'U gaat mee naar het bureau, meneer Veldhuizen. U kunt het beste wat kleding in een koffertje doen.'

'Maar dit is toch belachelijk!' zei Jasmijn vol ongeloof. 'Dit gaat toch zomaar niet?'

'Ik heb zo'n hoofdpijn,' klaagde oma vanaf de bank. 'Wil je niet zo roepen?'

Opa stond op. Zwijgend schonk hij een tweede kop koffie voor zij n vrouw in en bracht die naar haar toe.

Daarna stapte hij op de politieman af. 'Het is volstrekt ondenkbaar dat u mijn kleinzoon meeneemt,'blafte hij op bevelende toon. 'Ik sta dat niet toe.'

'Dat kan best wezen, meneer Van Hooghenduyn, maar in dit geval...'

'Uw bureau is altijd erg dankbaar voor mijn bijdrage aan het politiefonds,' zei Van Hooghenduyn en hij keek de inspecteur scherp aan. Die kuchte wat ongemakkelijk.

Het was maar al te duidelijk waar opa op uit was, filosofeerde Jasmijn in zichzelf. Opa dacht dal hij met zijn geld alles voor elkaar kreeg. Moest je dat beduusde gezicht van die Van Laan nou zien! Die wist niet meer hoe hij het had!

Van de pure zenuwen begon Jasmijn te giechelen. En alle hoofden in de kamer draaiden zich naar haar om. Ze beet op haar lip, maar dat hielp niet veel. De emoties wilden er gewoon uit.

'Ik eh...' Inspecteur Van Laan roerde in zijn inmiddels koud geworden koffie en nam eindelijk een slok. Zijn lippen smakten in een scheef gebaar over elkaar en binnen in zijn mond deed zijn tong al even heftig mee. Alsof ze hem Socrates' gifbeker had voorgezet.

'Wilt u er soms suiker in?' vroeg Jasmijn.

'Graag.' De inspecteur hoestte benauwd. Hij ondernam nog steeds verwoede pogingen om de vieze smaak weg te slikken. 'En melk ook, als u hebt.'

Jasmijn knikte. En toen kwam er een rare gedachte in haar op. Jammer dat er geen slaapdrankje in huis was. Dan kon ze dat aan de inspecteur geven en intussen Gerard helpen vluchten. Ze zuchtte. Het echte leven was nou eenmaal geen zoetige film.

Zoals Jasmijn verwacht had, kreeg opa geen poot aan de grond

met zijn omkooppraktijken. Rond halfacht was er een goedgebouwde man met donkerblonde, kortgeknipte haren het huis binnengegaan met een sleutel. En hoewel niemand zijn gezicht goed gezien had, omdat hij een sjaal om had, hield de buurt unaniem vol dat het Gerard moest zijn geweest.

'Een signalement van niks mijn petje,' knorde opa kwaad, 'Die omschrijving past op de helft van alle Nederlandse mannen. Bovendien was het om halfacht donker.'

Maar er hielp geen moedertjelief meer aan. En terwijl Gerard met zijn inderhaast volgepropte koffertje het huis uit werd geleid, stoorde opa zijn dure society advocaat midden in de derde acte van La Traviata.

'Hier gaat u nog van horen!' riep hij Van Laan al bellend dreigend na.

Er kwam eindelijk een dokter opdraven, die constateerde dat oma vooral erg geschrokken was.

'Ze is voor haar leeftijd in perfecte conditie,' verklaarde de dokter, 'ik zal haar een poedertje voorschrijven en dan moet een nachtje slaap wonderen doen.'

Maar ook daar nam opa geen genoegen mee. Hij mopperde luidkeels dat hij zijn particuliere ziektekostenverzekering niet voor visites van inval-pillendraaiers betaalde, en hij eiste een onmiddellijke verwijzing naar het ziekenhuis.

'Het is ridicuul dat de ambulance er nog niet is! Waar betaal ik eigenlijk al die dure premies voor?'

'Ik begrijp dat u ongerust bent over uw vrouw,' zei de dokter, die naar het scheen recentelijk nog een cursus 'Omgaan met moeilijke mensen' had gevolgd. 'Maar u kunt van mij aannemen dal het heus allemaal in orde is.'

'Van u iets aannemen?' bulderde opa. 'U bent zelf amper droog achter de oren!'

De dokter haalde onverstoorbaar zijn schouders op.

'Mama?' klonk ineens een klein stemmetje in de deuropening.' Isse mama?'

Jasmijn schoot direct naar de deur. Loesje! Opa had met zijn luidkeelse tirade Loesje wakker gebruld! Hè, wat moest ze nou zeggen? Dat arme kind! Jasmijn tilde Loesje op.

'Isse opa,' verklaarde Loesje, met haar duim half in haar mondje. 'Dag, opa.'

'Dag, snoepje van me,' antwoordde opa. Het kostte hem duidelijk moeite om zijn barse stemvolume weer aan te passen. En daarna nam hij zichtbaar een besluit. 'Wij rijden zelf wel even naar De Lichtenberg,' kondigde hij aan, 'dan moet de dienstdoende internist maar even naar Louise kijken. Kom Louise, we gaan.'

Hij hielp oma zo goed en zo kwaad als dat ging overeind, maar het lukte hem niet om haar op de been te krijgen. Ze zakte gewoon weer terug.

'Ziet u nou wel, dat ze helemaal niet in orde is', snauwde hij tegen de dokter en daarna baste hij tegen Fabian: 'Wil jij mijn vrouw naar de auto dragen, jongeman?'

Het klonk als een bevel.

Jasmijn aaide over Loesjes haren. Wat zou Fabian daarop zeggen? Dat opa in het moeras kon zakken?

Fabian glimlachte op de manier die zo kenmerkend was voor dokter Rens in de ziekenhuissoap. 'Natuurlijk meneer,' antwoordde hij stralend. Daarna draaide hij zich naar de dokter om en vervolgde: 'Sommige mensen kan men maar beter niet tegenspreken. Wat u, collega?'

Opa liep rood aan, maar het was duidelijk dat hij het verstandiger vond om net te doen alsof hij plotseling aan Oost-Indische doofheid leed.

De dokter keek alsof hij water zag branden.

Geen UMC-fan, dat was duidelijk.

Fabian tilde oma van de bank alsof ze een veertje was en stapte met haar in zijn armen de kamer uit. 'Ben zo terug,' zei hij op de drempel.

Opa liep hem achterna.

'Opa?' vroeg Jasmijn over het hoofdje van Loesje heen.

'Jasmijn?'

'Opa, u had Gerard toch beloofd om voor de kinderen te zorgen?'

Haar grootvader knikte. 'Die zijn bij jou voorlopig in goede handen.'

'Ja, natuurlijk, maar... Hoe laat komt u ze ophalen dan? Of zal ik ze straks brengen?'

'Jij let voorlopig op de kinderen, Jasmijn.' Het was een regelrecht bevel. 'Je grootmoeder kan dat er nu niet meer bij hebben.'

'Maar opa, dat lukt nooit! Mijn werk...'

'Je regelt maar iets,' snauwde opa en hij gooide de kamerdeur met een klap achter zich dicht.

'Een autoritair mens,' verklaarde de dokter. Hij zag een beetje witjes, want het had maar een haar gescheeld of zijn vingers waren verpletterd tussen het bruine kozijn en het aanstormende eikenhout van de zware deur.

Jasmijn knikte langzaam. 'Ja, opa is altijd al zo geweest. Zolang ik hem ken. Zijn wil is wet in de familie.' Ze zuchtte diep. 'En de rest van de wereld probeert hij met geld naar zijn hand te zetten.'

'Sterkte ermee,' wenste de dokter en hij liep haastig de kamer uit.

'Isse mama?' vroeg Loesje.





Hoofdstuk 3


'Eet ze, mensen!' wenste de snackbarbediende joviaal. Hij zette een groot dienblad op het met grijs formica bedekte tafeltje.

Een ware vip-behandeling, want frieten-in-bakjes naar de klanten brengen, daar begon hij normaal echt niet aan. Maar ja, als je zomaar beroemdheden in je zaak kreeg, échte sterren van de televisie, dan liep je natuurlijk de benen uit je lijf om het ze naar de zin te maken!

Terwijl hij terug naar de toog banjerde, riep hij over zijn schouder,'Het ijsje voor de kleine komt eraan.'

'Bedankt,' antwoordde Fabian. Hij keek naar Loesje die spontaan in Jasmijns armen in slaap gevallen was, en voegde eraan toe: 'Laat het ijs nog maar even zitten.'

De snackbarhouder stak zijn hand op ten teken dat hij het begrepen had, en begon ijverig een volgende klant te helpen.

Fabian trok het blad naar zich toe en deelde de inhoud rond. 'Kijk eens, jongeman,' zei hij tegen een stralende Ferdi, 'lekkere patat voor jou. Met mayonaise. En ik heb ook nog een kroketje voor jou.'

Ferdi vond het allemaal reuze spannend, dat was hem aan te zien. Midden in de nacht patat eten! Met tante Jasmijn kon je nog eens lol hebben!

'Tante' Jasmijn keek naar het blije gezichtje en een heftige steek van ellende schoot door haar heen. Ze had het de kleintjes nog niet durven zeggen. Wat moest ze daar nou mee aan? Hoe vertelde je zoiets? Wat zei je tegen een kind?

'Je mammie is gewurgd'?

Ferdi wist waarschijnlijk niet eens wat het rare woord betekende. En Loesje...

Ze zuchtte diep en haar blik gleed naar de warme bal gehakt die Fabian voor haar neerzette. Ze had daarnet nog zo'n razende trek gehad, maar die was ineens over.

'Als je Loesje nou languit op de bank legt,' raadde Fabian aan, 'dan pak ik er even een extra stoel bij.'

Hij voegde de daad bij het woord en omdat Jasmijn in die tijd geen vin verroerd had, nam hij het slapende kleintje voorzichtig van haar over. Hij legde haar op het met dik zwart leer beklede bankje, trok zijn jasje uit en gebruikte dat als dekentje.

Vervolgens ging hij naast Loesje zitten om te voorkomen dat ze van de bank zou rollen en begon met smaak aan zijn bami- hap, die na amper vier tellen al gevolgd werd door een kaassoufflé.

Jasmijn trok haar flesje chocomel naar zich toe en zoog aan het felgele rietje. Verdraaid, ze was gewoonlijk helemaal niet zo'n zorgelijk type. Maar nu zat ze toch met een lelijk probleem. Haar zusje was dood en als ze diep in haar hart keek, geloofde ze het eigenlijk niet.

Ze had steeds maar het gevoel dat ze straks wakker zou worden uit een boze droom. Dan zou Isabella naast haar staan en enthousiast over de Sound of music vertellen. En zij zou wazig overeind komen en zich verontschuldigen dat ze op de bank in slaap gedommeld was.

Ze zuchtte en haar blik dwaalde opnieuw naar de kinderen. Als dit allemaal echt was, dan zat ze behoorlijk in de nesten. Hoe moest dat nou verder met de kinderen? Ze kon ze morgen moeilijk meenemen naar de set. Nou ja, een uurtje zou nog wel gaan. Maar de hele dag?

De toestand nu was natuurlijk ook al belachelijk. Het was kwart voor elf. Die stakkertjes hoorden gewoon in hun bedje te liggen. Maar ja, zij had voor geen goud alleen met de kinderen in dat huis willen blijven. De politie had de boel trouwens ook afgesloten in verband met het sporenonderzoek. Dus had ze weiniganders kunnen doen dan ook Ferdi uit bed te halen en allebei de kleintjes mee te nemen. Ze woonde gelukkig in een ruim huis, met voldoende logeerruimte, maar toch...

Ze waren nog langs opa en oma gereden, maar op landgoed Den Hooghen Duyn was alleen de butler thuis geweest en die had nota bene strikte instructies om de kleinkinderen niet binnen te laten.

Tja, als haar grootvader wat in zijn hoofd had, dan had hij het niet in zijn schoenen zitten. Het leek wel alsof hij haar wilde dwingen om morgen een dag vrij te nemen. Een dagje maar? Hij was er waarschijnlijk op uit om haar' dat schandalige filmsterge- doe' zoals hij het betitelde, onmogelijk te maken.

Ze schudde haar hoofd. Vrij nemen zat er niet in, soapactrices kenden geen snipperdagen. Maar hoe moest het dan?

En wat zou Ries ervan zeggen als zij ineens met twee kinderen aan kwam zetten? Ries en kinderen... Dat was hetzelfde als Sinterklaas en de kerstman. Water en vuur.

Ze zuchtte opnieuw. Daar zat ze nu in een snackbar en alle trek was haar vergaan.

Fabian onderbrak haar zorgelijke gedachten. 'Je zuster w...' Zijn blik dwaalde naar Ferdi en hij vervolgde: 'Je zus is huisvrouw?'

'Ja, zo'n beetje. Ze werkt niet fulltime als je dat bedoelt.'

'Ik vroeg me eigenlijk af of ze een vaste oppas heeft.'

'O ja,' Jasmijn hoorde zelf hoe bitter haar stem klonk, 'Opa en Oma Van Hooghenduyn. Daar gaan ze vier ochtenden per week heen. Maar ja...' Ze keek hem aan. 'Je hebt zelf gehoord hoe dat net ging.'

Hij knikte. 'Ja, hartelijk was anders. En je vriend?'

'Ries? Die heeft zijn werk. Die neemt heus geen vrij om...'

En waarom eigenlijk niet? Als je van elkaar hield, kon je elkaar best eens uit de brand helpen. Zij móést naar haar werk morgen. Voor haar baantje stonden er honderden in de rij! In deze job werkten ze met tijdelijke contracten. Als er maar even iets misging, stond ze op straat. Acteurs werden zelfs geacht nooit ziek te worden, die spaarden hun verkoudheden en andere kwalen maar op tot de vrije dagen. Behalve natuurlijk als je echt beroemd was, zoals Monique van de Ven en Piet Römer, om maar een paar coryfeeën te noemen. Maar daarvan kon zij, als simpel soapsterretje, alleen maar dromen.

Ze slikte moeizaam. Dromen deed ze volop! Maar voorlopig was haar ster pas sinds een paar maanden rijzende.

Ze had altijd keihard gewerkt als figurante en haar best gedaan om rolletjes in de wacht te slepen. Nooit ziek en altijd 'ja' zeggen tegen een opdracht, ook al kwam dat nog zo ongelukkig uit. Want als ze je belden en je zei 'nee', dan hoorde je nooit meer iets.

Ze was begonnen met een rol van maar liefst één woord. Ze wist het nog goed. 'Nee!' had ze mogen roepen. Op minstens vijftig verschillende manieren. Tot het er eindelijk geweldig opstond. Ze was zo trots geweest op haar eerste echte succesje. Maar opa had kwaad gekeken en oma had helemaal niks gezegd. En haar vader... tja, die was er gewoon nooit.

Toch was ze stug doorgegaan en langzamerhand had ze haar positie in omroepland verbeterd. Ze veroverde steeds grotere rollen en ze mocht steeds meer zinnetjes zeggen.

Tot ze, vier maanden geleden, hét telefoontje kreeg. Zij was uitgekozen voor de rol van Katja in de nieuwe serie UMC. Ze had het gevoel alsof ze de loterij had gewonnen. Uit misschien wel honderden dringende collega's hadden ze haar gecast! Het was haar grote kans voor een echte doorbraak. En het leek te gaan lukken. De serie was een enorm succes en sinds kort stond ze in alle roddelbladen. Dat had natuurlijk ook zijn nadelen, maar dat had ze er graag voor over.

Nee! Haar carrière gaf ze nooit op! Ook al waren sommige familieleden er blijkbaar niet erg gelukkig mee. Maar deze arme kleintjes dan? Isabella had haar gevraagd om te komen oppassen. Natuurlijk was dat vaker gebeurd, maar... uitgerekend op deze avond had Hella haar gevraagd. Bella vertrouwde haar het allerliefste toe wat ze had. Ze kon de laatste wens van haar zusje niet negeren!

Maar... Hoe moest dat dan in vredesnaam morgen?

Weet je wat? Ze bracht ze morgen gewoon naar opa en oma! En als die hen op stoep lieten staan, was dat hun probleem! Toch? Ze schudde haar hoofd, zonder dat ze merkte wat ze deed. Nee, dat kon ze niet over haar hart verkrijgen. Ze moest iets anders bedenken. Maar wat?

'Eet nou wat,' zei Fabian. Je had toch zo'n honger?'

'Ja maar, ik...'

Fabian legde onverwachts zijn vinger op zijn lippen. 'Sstt,' fluisterde hij.

Wat nou? Was hij bang dat Loesje wakker werd? Maar hij was zelf met praten begonnen.

'Ze het)ben die man van haar gearresteerd', hoorde ze ineens ergens naast zich zeggen. 'Geen wonder natuurlijk, ze hadden zo vaak ruzie. En dan die minnaar van haar. Die...'

Jasmijn keek stiekem opzij, maar dat had ze beter niet kunnen doen. Want op het moment dat zij lsabella's naaste buurman herkende, zag die haar natuurlijk ook. Buurman stak besmuikt groetend zijn hand naar haar op en stapte daarna de deur uit, ongetwijfeld om zijn roddelgesprek op de stoep te vervolgen.

'Jammer,' bromde Fabian. 'Hadden ze veel ruzie?'

'Niet dat ik weet, volgens mij was het een prima huwelijk. En een minnaar lijkt me helemaal de onzin van de eeuw. Zo was Bel... zo was ze helemaal niet.'

'Blijft het feit dat ik die buurvrouw duidelijk hoorde zeggen dat ze... hém om halfacht naar binnen heeft zien gaan.'

'Die moet zich vergissen. Het is belachelijk om te denken dat Gerard...'

'Op,' zei Ferdi en hij wees trots op zijn lege bakje.

Jasmijn glimlachte. 'Hartstikke goed, joh. Lust je nou soms een ijsje toe?'

Ferdi knikte heftig. 'Ja!'

'Doen we,' beloofde Fabian. Hij gebaarde naar de snackbarhouder en zodra hij de aandacht van de man had gevangen, voerde hij een soort minipantomime op: alsof hij heftig met een ijsje in de weer was.

De snackbarhouder grijnsde breed en kwam het gevraagde algauw brengen.

'Kijk eens, meneer. Uw ijs,' zei hij opgewekt tegen Ferdi en daarna zagen ze zijn blik even vol medelijden op Loesje rusten.

Hij wist van het drama! De roddelende buurman had er geen gras over laten groeien.

Ferdi begon zielsgelukkig te likken en Jasmijn onderdrukte een zucht. Het kind was gewoonlijk helemaal niet zo rustig. Hij kletste haar altijd de oren van haar hoofd en zag er geen been in om luid gillend door de kamer te galopperen op een denkbeeldig paard. Had hij onbewust begrepen dat er iets loos was? Of was hij misschien een beetje afwezig, omdat het al zo laat was?

'Oké.' Fabian kwam weer op het heikele onderwerp terug. 'Is een oppascentrale een idee?'

jasmijn keek op haar horloge. 'Die kan ik nou niet meer bellen. En morgenochtend om zeven uur ook niet.'

'Zit iets in.' Fabian knikte. 'Heb je verder nog familie?'

'Familie genoeg,' zei Jasmijn, 'maar geen potentiële babysitters.'

'Je ouders?'

Raar eigenlijk. Ze werkte nu al vier maanden met Fabian samen en eigenlijk wisten ze niets van elkaar. Tenminste, ze had ooit van Ella gehoord dat hij op een boot woonde, maar ze had geen flauw idee waar. En hij deed het goed bij de dames.

Ze zag dat hij haar vragend aankeek en ze schudde haar hoofd. 'Mijn vader is altijd weg, die zit nu ergens in Japan voor een project. Hij zit altijd wel ergens. En mijn moeder...'Ze aarzelde even met verder praten. Moest ze dit nou wel zeggen? Het was zo vreselijk gênant!

'Je moeder?'

'Die zit in een eh... In een tehuis. Ze is psychisch eh... Nou ja.'

'Vervelend voor je,' zei hij, 'zit ze daar allang?'

'Sinds de geboorte van mijn jongste zus. Ik weet niet beter.'

'Dus je bent door je grootouders opgevoed?'

'Nee, ik woonde daar wel in huis, want ja... het is een enorm landgoed, dat heb jezelf kunnen zien, maar... mijn ongetrouwde tante heeft voor ons gezorgd.'

Tante Eline had haar leven voor hen opgeofferd. En dat kreeg Jasmijn vrijwel dagelijks te horen. Als opa of oma het niet zeiden, was het tante zelf wel die de aandacht er even op vestigde.

Ze zuchtte. Ondertussen wist Fabian nu al heel wat over haar privé-leven! En zij amper wat van het zijne. Hoe had zijn jeugd er eigenlijk uitgezien?

'En jij?' begon ze, maar Fabian was haar net voor.

'Moet je die tante niet bellen dan?' vroeg hij. 'Zij moet het toch ook weten? En dan kun je meteen vragen of zij soms...'

'Welnee, dat is opa's taak. Die zou me afschieten als ik me met zijn zaken zou bemoeien. En tante Eline zit in Portugal op dit moment. Dat is wat te ver om de kinderen daar even af te leveren.'

Fabian knikte begrijpend. 'Die rootvader van je is me anders het type wel. Zelden zo'n autoritaire kerel ontmoet.'

Ze haalde haar schouders op. 'Hij is altijd al zo geweest. Die verander je niet meer.'

'Je hebt van die mensen,' beaamde Fabian en zonder pauze liet hij erop volgen: 'Nou, dan neem je de kinders morgen gewoon mee naar de studio. Altijd wel iemand die erop kan letten, toch? Ik heb Winston ook wel eens bij me.'

'Ja, maar die ligt dan keurig aangelijnd onder een tafeltje. Dat is...

'O!' zei Ferdi geschrokken. Hij had het puntje van zijn hoorntje afgebeten en de klodders half gesmolten ijs drupten op zijn jasje.

Jasmijn en Fabian bogen zich tegelijk naar Ferdi over en heel even waren hun hoofden ontzettend dicht bij elkaar. Ze rook de kruidige geur van zijn aftershave, die zelfs na een dag hard werken nog niets van zijn kracht had verloren en er ging onverwachts een rilling door haar heen.

Hij was dichtbij. Hij was warm. En zij was zo koud, zo ijzig koud vanbinnen.

Haar zusje was dood! Haar lieve, levendige, vrolijke zusje...

Tranen sprongen in haar ogen en ze keek naar Fabian op. Ze wilde warmte, een schouder om op uit te huilen, ze wilde troost.

Het leek alsof Fabian haar onuitgesproken wens aanvoelde.

Hij boog zich verder naar voren en kuste haar. Teder, zacht, troostend-

Achter hen klapte de buitendeur open en er klonk een overdreven luid applaus. Een stem riep jolig: 'Hé Ries, kijk eens wie we daar hebben!'

Jasmijn schoot overeind alsof iemand een emmer koud water in haar nek gegoten had. Ries? Het zou toch niet waar zijn? Het was wél waar. Haar vriend Ries, waar ze nu zo'n twee maanden mee samenwoonde, stond midden in de snackbar. Hij was omringd door een groep luidruchtige mannen, die allemaal de slappe lach leken te hebben. En hij keek niet bepaald blij.

Nee toch! Ries! Met zijn collega's van de garage! En ze hadden allemaal te veel op.

'Je vriend?' informeerde Fabian bezorgd.

Ze knikte sprakeloos.

Ries wist nog niets van het drama. En voor Ries leek het nu vast alsof zij... alsof zij het niet zo nauw nam met de trouw. Maar dat was niet waar! Ze had alleen maar wat warmte gezocht!

'Ries,' zei ze zacht,'Ries, dit is niet...'

Maar Ries hoorde haar niet. Hij stapte dreigend op hun tafeltje af en zei boos: 'Dus dit is wat jij oppassen noemt?' Jasmijn schudde heftig haar hoofd. 'Er... Er is iets afschuwelijks gebeurd, Ries. Ik kan dat nou niet zeggen.'

Ze wees zo ongemerkt mogelijk op Ferdi. 'Ik leg het straks allemaal uit.'

Als ze alleen geweest was met Ries, was haar verklaring vast wel tot hem doorgedrongen. Maar nu bemoeide de halve snackbar zich met het geval.

'Ze legt het straks allemaal uit, Ries!' riepen de collega's in koor. 'En dan willen wij dat morgen graag horen!'

Daarna begonnen ze verwensingen te roepen aan het adres van Fabian en drongen op naar hun tafeltje.

O help! Het hele stel was dronken. En ze hadden het nu met z'n allen op Fabian voorzien! Hoe moest dit aflopen? Ze waren minstens met z'n achten!

'Hé mensen!' schreeuwde de snackbarhouder, die voorzag dat het zijn meubilair zou kunnen kosten. 'Bestellen of vertrekken!' Hij gooide intussen de deur naar zijn privé-domein open en riep bevelend: 'Astra! Rex! Hier!'

Luid grommend en blaffend schoten twee Duitse herdershonden de zaak binnen en van die aanblik koelden de mannen onmiddellijk af.

'Ja, ja... rustig maar. Brave hondjes, hoor. Ja, braaf. Braaf!'

Als betrapte schooljongetjes schoven ze inderhaast stoelen bij en ploften een eind verderop bij een tafeltje neer. Er werden wat bestellingen geroepen en al snel was de rust in de zaak weergekeerd.

'Poch!' zei Jasmijn, en ze lelies de lucht hoorbaar uit haar longen. 'Die man heeft dit vast wel vaker bij de hand gehad. Ik was best bang dat het allemaal uit de hand ging lopen.'

'Ja, het zag er even niet zo lekker uit.' Fabian floot zachtjes en de zwartste herder reageerde daar onmiddellijk op. Hij schoot op Fabian af en keek hem dreigend grommend aan. Fabian keek terug. 'Zo jongen, geen beste zin vandaag?' vroeg hij. Hij liet de hond aan zijn hand ruiken en streelde hem over zijn harige kop. Het beest liet een soort opgewonden jankje horen en rolde op zijn zij, zodat Fabian zijn buik kon aaien. Hond nummer twee kwam nu ook aanspringen en hij was in het gezelschap van de snackbarhouder.

'U bent goed met honden,' zei de man bewonderend, toen ook Rex over Fabians schoenen begon te rollen. 'Ik kwam u eigenlijk te hulp, maar dat hoeft niet.'

'Ik heb zelf ook een herder, Winston. Die is net ietsje zwarter dan...'

Een luide klap onderbrak zijn zin.

Jasmijn schoot overeind van schrik.

Ries!

Dat was Ries, die kwaad de zaak uitliep en de deur achter zich dicht liet knallen. Hè, ze had ook even naar hem toe moeten gaan, in plaats van zo geobsedeerd naar Fabians gedoe met die honden te kijken. Nou voelde Ries zich natuurlijk helemaal ellendig.

'Ik denk dat ik zo maar eens naar huis moet gaan...' zei ze aarzelend. Ze had er niet veel zin in, maar ze kon hier ook niet de hele nacht blijven zitten. Ze ging de kinderen op bed leggen en dan had ze alle tijd om eens rustig met Ries te praten. Als ze het uitlegde, zou hij het wel begrijpen.

Dacht ze dat? Dacht ze dat nou heus?

Ries was een schat, maar hij was ook razend jaloers. En sinds zij in UMC meespeelde, was dat alleen maar erger geworden. Ja, ze snapte ook best dat het heel wat was voor een man, om zijn vriendin anderen te zien kussen. Ach onzin! Het was gewoon haar werk!

'Je vriend was wezen voetballen of zo?' vroeg Fabian, terwijl de snackbarhouder met zijn honden terug naar de toog liep. Hij had een servetje gepakt en boende geroutineerd over Ferdi's besmeurde jasje.

'Nee, ze... Ze zijn naar de bedrijfscompetitie geweest. Bowling. Ries gaat één keer in de twee weken.'

'O, hij heeft een kantoorbaantje?'

'Nee, hij is automonteur. Bij garage Van Hout.' Jasmijn haalde haar schouders op. 'Ik heb hem heel wat uit te leggen. Ik wil zo gauw mogelijk naar huis.'

Fabian knikte. 'Geef mij de schuld maar. Oké?' Hij stond op en ging aan de toog afrekenen.

'I Ié, ik wil betalen!' riep Jasmijn hem na, maar Fabian deed net of hij haar niet hoorde.

'Mama!' gilde een stemmetje keihard door de stille nacht. 'Mama!'

Jasmijn schoot rechtop in haar bed. Verdwaasd keek ze om zich heen, maar omdat het pikkedonker was, hielp dat maar weinig. Heftig gapend zocht haar hand het trektouwtje en een seconde later baadde de slaapkamer in het licht.

Jasmijn knipperde met haar ogen.

'Mama!'Loesje.

'Ja, ja, ik kom al,' bromde Jasmijn in zichzelf en ze wurmde zich moeizaam uit bed.

'Wat is dat nou voor lawaai?' klonk het boos naast haar.

Ries!

Die was dus toch nog naar huis gekomen, toen zij allang in bed lag. Niet aardig van hem. Zo hadden ze helemaal niet even kunnen praten. En hij dacht nog steeds dat zij...

'Nou?'vroeg Ries.

'Dat is Loesje, die huilt.'

'Ja, dat hoor ik ook wel : ' kwam het chagrijnige antwoord. 'Je had toch daar kunnen blijven slapen? Waarom moet dat allemaal hier?'

'Mama!'

'Dat ging niet, Ries. Isabella... Ze hebben Isabella vermoord.'

'Huh?' bromde Ries.

'En Gerard is gearresteerd. E)us, het kon niet anders.'

'Mama!!!'

'Ik moet naar Loesje,' zei Jasmijn en ze draafde weg.

Die arme Loesje wist nog steeds nergens van en ze lag nu al zo overstuur te huilen. Dat beloofde nog wat voor de toekomst!

Jasmijn knipte het licht aan en deed een schietgebedje in de hoop dat Ferdi dan door zou slapen, maar dat werkte natuurlijk niet zo. Terwijl ze haar kleine nichtje liefkozend op schoot tilde, werd Ferdi wakker.

'Wat is er?'vroeg hij slaperig.

'Loesje was even verdrietig. Ga maar gauw weer slapen.'

Ferdi draaide zich gelukkig op zijn andere zij en dutte verder.

'Mama?'vroeg Loesje.

'Je bent nou even bij mij aan het logeren. Leuk hè?' zei Jasmijn zo opgewekt mogelijk. Maar dat viel niet mee om drie uur 's nachts.

Loesje vond het helemaal niet leuk. Ze begon weer heftig om haar moeder te snikken en toen dat niet hielp, wilde ze haar papa zien.

Jasmijn gaf haar een schone luier en daarna een bekertje warme melk en vervolgens was ze nog een halfuurtje zoet met ht\ zingen van slaapliedjes. Nog een geluk dat ze Loesjes speelgoed - tijger, 'Tijgje', had meegenomen. Anders was het helemaal op een drama uitgelopen.

Na wat een eeuwigheid leek, viel Loesje in slaap en Jasmijn sloop terug naar haar slaapkamer. Voor de zekerheid liet ze het licht op de overloop maar branden, dan voelde Loesje zich misschien wat minder vreemd als ze onverhoopt weer wakker werd.

Ries lag allang weer te snurken. Jasmijn keek even naar zijn blonde stekeltjeshaar, dat afstak tegen het felblauwe kussensloop, trok het lichtje uit, en schoof naast hem onder het grote tweepersoonsdekbed.

Jammer dat Ries haar niet even had geholpen. Maar ja, hij had een flinke slok op. En al die alcohol was natuurlijk niet zomaar uit zijn bloed. Daarom had hij ook niet gereageerd op haar bericht over Isabella en Gerard of hij had haar in zijn roes gewoon niet begrepen?

Of was hij zó kwaad over dat gedoe met Fabian dat hij het met haar even voor gezien hield? Maar daar moesten ze toch als twee volwassenen over kunnen praten? Ze kon toch gewoon uitleggen hoe het was gegaan? Ze draaide zich op haar zij. Morgen was Ries vast beter aanspreekbaar. Dan...

'Mama!'

O help, wat was dat toch met Loesje?

Zuchtend stapte ze haar bed weer uit en ging naar de geïmproviseerde kinderkamer. Daar probeerde ze Loesje zo stilletjes mogelijk weer tot bedaren te krijgen, maar dat lukte niet. En even later was Ferdi ook weer wakker. Dit keer ging hij niet meer lief slapen, maar zette hij het op een brullen. En voor Jasmijn in de gaten had, wat er te gebeuren stond, braakte hij al huilend niet alleen het hele bed, maar ook zijn arme zusje onder.

De warme spetters vlogen Jasmijn letterlijk om de oren en een wee zurig luchtje vulde de kamer.

Bah!

'Is het hier eindelijk eens afgelopen!' bulderde Ries in de deuropening.' Ik wil slapen!'

De kinderen raakten van pure schrik helemaal overstuur en het werd Jasmijn even te veel.

'Ik ook, hoor,' zei ze boos, 'Ik wil ook slapen. Als je nou even helpt, dan...'

'Geen sprake van,' bromde Ries en hij liep de kamer alweer uit.

Jasmijn hoorde hem in de badkamer in het wastafelkastje rommelen en wist dat hij zijn toevlucht tot de oordopjes nam.

'Nou,' zei ze met een zucht,'jullie gaan eerst maar eens onder de douche en dan zal ik het bed ook verschonen.'

Maar haar vermoeide stem kwam niet eens boven het kinder- gebrul uit.

'Tring, tring!' ging het ergens in de verte. Jasmijn hoorde het wel, maar ze wilde niet! Dat geluid betekende: ogen opendoen en het bed uit. En dat was het laatste waar ze zin in had. Ze moest slapen. Slapen!

Een handje duwde tegen haar arm. 'Er is een boze meneer,' zei een kinderstem.

Ze droomde. Rare droom trouwens. Ze droomde nooit over kinderen en al helemaal niet over boze meneren.

'Tante Jasmijn, word nou wakker. Die meneer is echt heel boos. Hij roept raar.'

Hij roept raar. Wat een onzin! Jasmijn deed één oog open en dat was voldoende om de hele situatie te overzien.

Ferdi stond naast haar bed. Hij had haar looptelefoon in zijn hand en vlak achter hem was de wekker zichtbaar, die tien uur aanwees. Tien uur! En ze had om halfacht op de set moeten zijn!

Ze pakte de telefoon aan en hield hem tegen haar oor. 'Met Jasmijn.'

'Eindelijk!' riep de opgewonden stem van de floormanager. 'Ik probeer je al uren te bereiken. Mijn hele schema draait hier gigantisch in de soep.'

'Het spijt me, Mark,' stotterde Jasmijn. 'Ik heb me geloof ik een beetje verslapen.'

'Een beetje! Een beetje zegt ze ook nog. Je bent hier binnen een half uur!' Zonder groet werd de verbinding verbroken.

'Hij was boos, hè?'vroeg Ferdi.

'Ja, behoorlijk. Maar niet op jou, hoor. Ikke... Ik moet naar mijnwerk.'

'Ik moet naar school.'

Dat ook nog!

'Dan ben jij ook wat te laat, maar dat geeft niks hoor. Ik zal het wel aan de juf uitleggen.'

'Juf Saskia is lief,' verklaarde Ferdi. 'Maar ze kan ook wel eens boos worden.' Hij trok zijn mond tot een pruillipje en zei met een hoog vrouwenstemmetje: 'Dat wil ik niet meer hebben, Fer- dinand van Hooghenduyn. Beslist niet!'

Jasmijn schoot in de lach. Acteertalent zat beslist in de familie! Maar nu moest ze heus opschieten. Ze nam Loesje wel mee naar de set en dan bracht ze Ferdi even naar school. Ze had helemaal niet meer aan school gedacht.

Al die toestanden ook. Haar gezicht betrok bij de herinnering aan de afschuwelijke gebeurtenissen van de vorige avond. Nou, maar niet aan denken. Het was nu zaak om zo snel mogelijk in Hilversum te komen.

Op haar nachtkastje begon de telefoon opnieuw te rinkelen.

'Met Jasmijn?'

'Fabian hier. We hebben de badkamerscène verzet, naar twaalf uur. Kwam mij ook beter uit.'

Kwam mij ook beter uit.

En zij had heel even gedacht dat hij voor haar... Nou ja, beide benen op de grond maar weer!

'Dat is aardig, Fabian. Ik had me net bij een cursus' Hoe leer ik heksen' willen inschrijven.'

'Gaat het verder een beetje?'

'Ach ja, joh. Ik kom er wel uit. Ik heb me gewoon verslapen.'

Ze hoorde hem grinniken. 'Niks bijzonders dus. He, twaalf uur precies. Anders ploft Mark echt uit elkaar.'

'Dat red ik makkelijk. Tot straks.'

'Jasmijntje?' Fabians stem was ineens vol ernst.

'Ja?'

'Weten ze het al?'

'Wie? O, je bedoelt de kinderen. Nee. Ik... Ik weet niet hoe ik het moet vertellen.'

'Het staat in alle kranten.'

'Nee toch?'

'Ja toch.'

'Wat ontzettend vervelend. Ferdi moet naar school en... Alle kranten?'

'De voorpagina van De Telegraaf. 'Zuster Ka tja zoekt troost bij Rens.' Dat soort berichten.'

'Geweldig,' antwoordde ze cynisch.

'Ja, ik heb het Mark net laten lezen. Zijn ochtendhumeur was op slag over. En nou loopt hij rond te bazuinen dat het zo'n fantastische reclame voor C/MC is.'

'Wat een rare reactie. Sommige mensen zien overal maar geld in. Maar Fabian, ik moet opschieten. Ik zie je straks.'

Jasmijn legde de telefoon weg en haar ogen dwaalden naar de lege plek in bed naast haar.

Ries.

Ries wist heel goed dat zij om half zeven haar bed uit moest. En hij had haar gewoon laten liggen. Zuchtend sloeg ze haar dekbed opzij en zwaaide haar benen over de rand.

'Kom Ferdi, wij gaan een boterham maken en Loesje uit bed halen. We hebben gelukkig vannacht allemaal gedoucht.'

Ze glimlachte opgewekt, maar de vrolijkheid zat alleen aan de buitenkant, want na het ontbijt zou ze er toch aan moeten geloven. Maar hoe vertelde je twee kinderen dat hun moeder...

De donkerblonde man keek naar de lege houten stoel aan de overkant van het verveloze tafeltje en daarna dwaalden zijn ogen naar de enorme stationsklok boven de deur.

Elf uur.

Waar bleef zijn betaling?

'Dames en heren,' klonk het blikkerig en half onverstaanbaar uit de luidspreker, 'de vertraagde D-trein naar Berlijn via Deventer, Hengelo, Osnabrück en Hannover komt over vijftien minuten binnen op spoor 2.' Een luid gekraak volgde. 'Achtung, Ach- tung... Der D-Zug nach Berlin...'

Zijn trein!

Hij schoof zijn stoel naar achteren en bestudeerde zijn lege koffiekop. Tenminste, zo moest dat er voor de buitenwereld uitzien. In werkelijkheid probeerde hij de voorpagina van de krant te lezen. Het ochtendblad dat een achteloze medereiziger op het aangrenzende tafeltje had laten slingeren.

'Zuster Katja...' Verder kwam hij niet.

Nou kon hij die krant natuurlijk pakken. Met het risico dat de eigenaar er nog voor terugkwam. Of hij haalde er toch maar zelf een, met het risico dat de kioskbeheerder hem later... Onzin! Wie kende hem nou? Maar dat wilde hij wel graag zo houden!

Zijn blik werd onhoudbaar weer naar de klok getrokken. Hij stond op, duwde zijn baseballpetje scheef over zijn ogen, kocht een krant en een tweede kop koffie en zocht ten slotte een plaats aan een andere tafel.

ZUSTER KATJA ZOEKT TROOST BIJ RENS. Een grote foto van een sportief gebouwde, gespierde man, die zijn arm om de schouder van een mooi blond meisje hield.

Wel alle mensen!

Zijn ogen gleden over de kolommen, waarin uitvoerig melding werd gemaakt van de moord op de oudere zus van soapactrice Jasmijn van Hooghenduyn, die naar het zich nu liet aanzien met een professioneel wurgkoord om het leven was gebracht.

De echtgenoot was gearresteerd, de twee kinderen waren hysterisch huilend weggevoerd en beide grootouders lagen in het ziekenhuis, aldus de verslaggever.

Hij propte de krant in elkaar en keek broedend naar de lege stoel aan de andere kant van het verveloze tafeltje. De echtgenoot was gearresteerd en de grootouders lagen in het ziekenhuis... Hij trof het niet!

'Dames en heren, de vertraagde D-trein naar Berlijn komt thans binnen op spoor 2.'

Hij snoof. Voorlopig kon hij zijn geld wel op zijn huik schrijven. En zijn trein ook. Dat kreeg je ervan als je de opdrachtgever de locatie liet bepalen.

Hel vrije veld, daar hield hij van. Zijn ultrastille Dragunov svd had nog nooit een patroon verspild! Daarna kon je in alle rust je doelwit begraven en er kraaide voorlopig geen haan meer naar.

Moest je nou al die tamtam zien!

Oké, hij was in de fout gegaan. Zwaar in de fout. Maar dat overkwam hem geen tweede keer!

Met grote stappen liep hij de stationshal uit en mikte de verkreukelde krant met een nijdig gebaar in een afvalbak.





Hoofdstuk 4


'De kinderen zijn er nog vrolijk onder,' zei Fabian, terwijl hij de glanzende doktersstethoscoop om zijn nek hing.

'Ik heb het nog niet durven zeggen,' antwoordde Jasmijn en ze maakte een ongedurige beweging met haar schouder.

'Kan ik me wat bij voorstellen.' Fabian knikte. 'Dus daarom heb je ze allebei meegenomen.'

'Ja, als zo'n kind het op school hoort... Hij was trouwens toch al veel te laat.' Jasmijn stond alweer raar te kronkelen.

'Is er wat?'vroeg Fabian.

'Ik heb ineens zo'n jeuk. Kun je misschien even...' Ze aarzelde. Straks dacht hij nog dat ze het expres deed. Maar ze wist echt niet meer hoe ze het had!

'Waar?'

'Op mijn rug graag. Ik kan er net niet bij.'

Ze hoorde hem grinniken, terwijl hij op haar afstapte en geroutineerd tussen haar schouderbladen begon te wrijven.

'Zo beter?'

'Ja, dank je.'

'Iedereen klaar?' riep de opnameleider. 'Camera? Geluid? Oké, scène 26, aflevering 95, take één.'

Er klonk een luide klap.

Jasmijn leunde tegen de wastafel. 'Dit kan zo niet doorgaan, Rens .Ik heb...'Jeuk!

'Ik heb...' begon ze nog een keer, maar het was al niet meer nodig.

'Stop!' klonk het geïrriteerd en daarna vervolgde de stem: 'Dit lijkt nergens naar, Van Hooghenduyn. Concentreer je op je tekst. Oké, iedereen klaar? Take twee!'

Jasmijn krabde haas tig op haar rug en trok haar gezicht in een stralende grijns. 'Dit kan zo niet doorgaan, Rens! Ik heb van zuster Martha een uitbrander gekregen. Als dit niet afgelopen is, dan ben ik mijn baantje kwijt.'

Hè, waarom had ze toch zo'n jeuk? Ze kon bijna niet meer stilstaan. Het kriebelde zo gruwelijk!

'Ik zal wel met haar praten,' zei Fabian in haar oor, en ze voelde zijn hand over haar schouders glijden. Gelukkig, dat hielp. Tenminste... Eventjes.

Nou begonnen haar billen ook al! En haar dijen. Wat was dit nou ineens? Hier had ze nooit last van!

'Stop!' schalde het alweer door de ruimte. Ze had wat moeten zeggen! Als dit zo doorging, werd het nog een lange dag!

'Wat heb je?' vroeg Fabian.

Ze haalde haar schouders op. 'Weet ik veel, alles kriebelt. Het lijkt wel of er beesten over mijn...' Zonder zich te realiseren dat er minstens twintig mensen stonden mee te kijken, trok ze haar dunne uniformjurkje omhoog en draaide haar blote rug naar hem toe. 'Kijk eens of je wat raars ziet?'

'Die naaktscène komt straks pas,' riep Mark. 'Doe nou gewoon wat je moet doen, Van Hooghenduyn. We lopen al gigantisch achter. Kom op! Take drie.'

'Momentje,' riep Fabian, en zijn blik gleed over Jasmijns blote vel. 'Ik zie niks... Tenminste, geen beest. Je rug is een beetje rood, maar dat kan net zo goed van dat gekrabbel komen.'

'Het lijkt wel of ik in brand sta. Ik word er gek van.'

'Vrijen doen jullie maar in je eigen tijd!' riep opnameleider Mark boos. 'Kom op, mensen. Take drie!'

Take drie liep op niets uit en de takes vier, vijf, zes en zeven gingen eveneens grandioos de mist in. En dat was bij televisiedrama misschien de normale gang van zaken, want die maakten maar één aflevering in een week. Maar de soapseries waren een heel ander geval, die draaiden één aflevering per dag. En dan moest het er dus razendsnel goed opstaan.

Floormanager Mark begon steeds wanhopiger te schreeuwen en hel draaide erop uit dat regisseur Reijnders in hoogst eigen persoon uit zijn hok kwam om de situatie van dichtbij te bekijken.

'Nou, zeg het maar!' bitste Reijnders met een stem vol ongeduld.

'Ze heeft jeuk,' zei Fabian.

'Wel alle mensen! Dat komt verdorie te laat, gooit ongegeneerd het hele schema in de war en dan krijgt madame jeuk. Jeuk! Het is niet te geloven.'

'Niet zo aangebrand, Harmen. Van dit geschreeuw wordt het ook niet beter,' bromde Fabian. 'We kunnen beter even naar een oplossing zoeken.'

Hij zakte plotseling op zijn knieën en streek over de vloer. Daarna zagen ze hem bijna geobsedeerd naar zijn vingers staren.

Hij kwam overeind en keek Jasmijn aan. 'Ga maar douchen en trek een ander uniform aan.'

'Hoe zo?'

Fabian stak zijn wijsvinger omhoog en hield die onder de neus van de regisseur/Jeukpoeder.'

'Jeukpoeder?'vroeg Reijnders. 'Doe niet zo raar.'

Hij was even stil, maar blijkbaar was de betekenis van Fabians ontdekking toch langzaam zijn hersenen binnen gesijpeld, want hij vervolgde tegen Jasmijn:'Die jurk uit!'

Jasmijn wurmde zich zonder protest uit haar uniformpje. De regisseur rukte het textiel uit haar handen en schudde het uit. Kleine wolkjes hagelwit poeder dwarrelden op het pas gedweilde linoleum. Reijnders begon heftig over zijn armen te wrijven en ook Fabian stond ineens te krabben.

'Ga douchen,' beval de regisseur, en hij keek Fabian aan. 'Als ik de persoon in mijn vingers krijg die dit op zijn geweten heeft!'

'Ben ik even blij dat ik hier niks mee te maken heb,' reageerde Fabian op rustige toon. Hij stapte naar de wastafel en liet koud water over zijn handen stromen.

Reijnders keek Fabian scherp aan en snoof. 'Niet?'

'Kom nou, ik ga mijn eigen scènes heus niet bederven. Lolletje, oké, daar ben ik niet vies van. Maar dit is niet leuk. Ik heb vandaag ook nog wel meer te doen.'

De regisseur trok zijn wenkbrauwen op en krabde verwoed aan zijn elleboog. 'Allemaal tien minuten pauze,' schreeuwde hij door de studio. En daarna schoof hij Fabian aan de kant bij de wasbak en draaide haastig de warme kraan open.

Jasmijn was op de drempel van het decor blijven staan, nieuwsgierig naar de afloop van de woordenwisseling. Jeukpoeder? Geen wonder dat ze zo'n last had! Het was al een hele opluchting om van die jurk verlost te zijn. Maar hoe...

Een verdrietig kinderstemmetje onderbrak haar gedachten. 'Tante Jasmijn?'

'Ferdi? Wat is er, jongen?'

Ferdi snufte en hij keek Jasmijn met grote vochtige ogen aan. 'Er is daar een mevrouw en die doet heel naar tegen ons.'

Jasmijn zakte op haar hurken en trok het jongetje zonder nadenken tegen haar blote vel. 'Wat doet ze dan?' vroeg ze.

'Ze zegt dat mama nooit meer komt. En papa ook niet.'

Nee toch! Daar had iemand tegen Ferdi gezegd... Hoe haalden ze het in hun hoofd!

'Is niet waar hè? Tante Jasmijn?'

Jasmijn haalde diep adem. Ze had het eerder moeten zeggen! Dan was deze ellende te voorkomen geweest! Ze keek Ferdi aan. ïk...eh...ik...'

Toen zag ze een hagelwit verpleegstersschort achter Ferdi opduiken. Er staken twee in een elegante zwarte netpanty geklede benen onder de rok uit. Jasmijn keek omhoog, maar dat hoefde eigenlijk niet. Ze wist al dat ze recht in het schijnheilige gezicht van Ella ten Brugge zou kijken.

'Dat kon ik toch niet weten?' verontschuldigde Ella zich op een gespeeld dramatisch toontje. 'Ik wilde dat ventje alleen maar condoleren met zijn afschuwelijke verlies. Zo hoort dat toch?'

Jasmijn was te veel in de war om een passend antwoord te bedenken. Daar zat ze nou! In haar string op de ijskoude vloer, met een snikkend jongetje op schoot.

Ella draaide zich op haar hakken om en stapte heupwiegend weg.

'Stil maar, Ferdi,' fluisterde Jasmijn zachtjes. 'Stil maar. Papa komt gauw weer thuis.'

'En mama ook?' Het klonk zo hoopvol!

O, ze had er alles voor over om 'ja' te kunnen zeggen! Maar zo werkte het niet in het leven. Ze schurkte met haar schouderblad langs de deurpost. 'Mama komt niet meer. Mama is er niet meer.'

Wat kon ze zeggen om het kind te troosten? Was er wel troost in zo'n drama? Ze gaf Ferdi een kusje op zijn natte wang, en amper twee tellen later begon het kind verwoed aan zijn neus te krabben.

'Kom maar, Ferdi,' klonk Fabians stem ergens boven haar. 'Tante Jasmijn gaat zich even aankleden. F,n wij gaan een ijsje halen.'

Sterke armen tilden het bibberende jongetje van haar schoot.

'Loesje,' zei ze zacht.

'Komt wel goed.' Fabian gaf haar een bemoedigende knipoog en liep het decor uit. Met Ferdi op zijn arm.

'Je hebt je dag niet echt vandaag, Van Hooghenduyn,' constateerde de regisseur. Hij stak zijn hand naar haar uit en trok haar omhoog. 'Als je een paar dagen vrij wilt, kan ik dat begrijpen. Ik gooi het schema wel om. Of ik vraag Pieters of hij Katja een paar weken op vakantie stuurt.'

Wat? Wilde hij haar uit de serie laten schrijven?

'O, dat is absoluut niet nodig, hoor. Ik ben prima in orde!' Ze wreef over haar arm. 'Als ik even gedoucht heb, ben ik weer helemaal oké. Echt waar!'

Reijnders keek haar onderzoekend aan en haalde zijn schouders op. 'Nou, dan zou ik maar eens opschieten. Tempo.'

Jasmijn knikte en haastte zich weg.

Hen uurtje later waren de kinderen weer wat gekalmeerd en de scène stond er eindelijk goed op. Maar toen Jasmijn even pauze wilde nemen, duwde een stagiaire van de setdresser haar een telefoon in handen.

'Voor jou,'zei ze.

Jasmijn hield het ding tegen haar oor. 'Met Jasmijn?'

'Van den Boogaerd hier. Ik bel even over de afspraak van vanavond.'

Huh? Wat voor afspraak nou weer? Met ene Van den Boogaerd? Van den Boogaerd...

'Eh...'zei ze hardop. 'Waar...'

'We gaan naar de piste van Ski World. Je kunt toch skiën?'

Of zij kon skiën? O ja! Het bewijs stond als foto op haar bergmeubel. Zij als driejarig meisje met haar duim in haar mond op de lange latten, een kampioensvaantje in haar knuistje geklemd. De eerste prijs in de peutercompetitie! Maar waarom wilde die man dat weten?

'Ja hoor, dat kan ik best,' zei ze in de hoorn, en toen viel het kwartje. Van den Boogaerd! Midnight Fever. De nieuwe speelfilm! Zat ze toch nog in de race? 'Ik dacht dat de rollen al verdeeld waren?' vroeg ze, zonder te beseffen dat ze met die opmerkingeen rare indruk maakte.

'De mannelijke hoofdrol staat inderdaad vast.'

'Fabian de Groot speelt Darren.'

'Klopt als een bus. Maar voor Angélique zijn we er nog niet uit. Dat had je nog niet gehoord?'

'Nee, eigenlijk niet. Zijn er veel kandidaten over?'

'Drie,'antwoordde Van den Boogaerd.' Ten Brugge, Van Hoog- henduyn en Armgard.' Het klonk alsof hij een lesje opdreunde.

Ze was écht nog in de race voor die superrol! Wauw!

Zij, Monique Armgard, en... Ella. Een kans van één op drie! Dat klonk al heel wat beter dan een kans van één op duizend. 'Hoe laat moet ik er zijn?'vroeg ze.

'Vanavond acht uur. Ten Brugge zou het aan je doorgeven. Ik had haar gisteren al gebeld. Heeft ze niks gezegd?'

Ella weer hoor!

'Het was gisteren nogal hectisch,' zei ze tactisch. 'Waar is het precies?'

Van den Boogaerd legde het uit. 'Als je even op internet kijkt, vind je daar wel een gedetailleerde routebeschrijving.' En hij lepelde de link voor haar op.

'Oké, dat vind ik wel. Tot vanavond en bedankt voor het belletje.'

Jasmijn gaf de telefoon terug aan de stagiaire en pakte haar glas tonic weer van het tafeltje. Ze nam een flinke slok en liet het nieuws op zich inwerken.

O wauw, als dit toch eens zou lukken! Dan lag de hele wereld letterlijk voor haar open. Grote koppen in alle kranten. Soapac- trice wordt wereldster. Hollywood, here I comel Ze moest alleen Monique en Ella nog even aan de kant zien te krijgen. Ella...

'Die laatste auditie is alleen maar een formaliteit, weet je dat? Om Van den Boogaerd een beetje het gevoel te geven, dat hij er als regisseur ook wat toe doet.'

Als je het over de duvel had... Daar stond Ella

'O ja?' vroeg Jasmijn zo gewoon mogelijk.

Ella knikte stralend en fluisterde: 'Joop van den Slotte, die financiert deze film. En die bepaalt uiteindelijk wie de hoofdrol krijgt. En nou moet jij raden met wie ik gisteravond uit ben geweest.'

Het was niet waar! Wat was Ella gemeen! 'Heb jij soms jeukpoeder in mijn jurk gestrooid?' flapte ze er zonder nadenken uit. Ze had natuurlijk meteen spijt van haar ongefundeerde beschuldiging, maar ja... ze had het al gezegd.

En Ella reageerde volgens het boekje. Die vertrok haar gezicht tot een grimas, alsof ze de vermoorde onschuld in eigen persoontje was. 'Hoe durf je zoiets van mij te denken, Jasmijn van Hooghenduyn!' kweelde ze, heftig gepikeerd. 'Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten! Laat dat je gezegd zijn!' In een waas van beledigde deugdzaamheid zeilde Ella de kamer uit.

'Wat een rare mevrouw, hè tante Jasmijn?' fluisterde Ferdi.

Jasmijn knikte en ze nam afwezig een slokje tonic. 'Ja, je hebt helemaal gelijk.'

'Dat kan wel zo wezen,' was Fabians commentaar. 'Maar als jij nou gewoon eerst eens nadenkt en dan pas wat gaat roepen... Heus Jasmijn, hier kom je er niet mee.'

'Nou, ik hoorde die Van den Boogaerd net nog vertellen dat Ella mij een boodschap zou doorgeven. Dat is ze op haar manier mooi vergeten.'

'Moetje nou eens horen wie dat zegt. Als ze ooit nog eens een wedstrijd 'vergeten' uitschrijven, heeft er niemand een kans als jij meedoet.'

Jasmijn besloot de opmerking maar te negeren. 'Zei jij gisteren niet dat alle rollen voor Midnight Fever al verdeeld waren?'

'O nee, ik speel Darren, dat heb ik gezegd. De rest heb je er zelf bij bedacht.'

'Nou, het doet er ook niet toe. Ella krijgt die rol. Ik laat die ski-auditie wel lopen, zonde van de tijd.' Ze wist best wel, dat het een onzinopmerking was. Zij zou vechten voor die rol!

'Jij laat zo'n droomkans echt niet zomaar schieten, Jasmijn. Daar ken ik je onderhand goed genoeg voor.' Fabian grinnikte. 'Trouwens, die Van den Slotte is niet de enige met een vinger in de pap. De man die Darren speelt, heeft er ook nog wat over te zeggen.'

'Is dat zo?'

'Ja, ik moet ook akkoord gaan. Dus, dat opent voor jou